"ความเอื้อเฟื้อที่แท้จริงต่ออนาคต
คือการมอบทุกสิ่งให้กับปัจจุบัน"
—— กามู
-
วันหยุดฤดูร้อนใกล้จะสิ้นสุดลง ช่วงนี้เจียงฉิงเซิงพักอยู่ที่บ้านตาของเธอ
ในบ้านตาของเธอมีเพียงคนรับใช้แก่ที่อยู่ดูแลเขามาหลายปีคอยปรนนิบัติ ใช้ชีวิตอย่างสบายใจ
เพราะอายุมากแล้ว จางจืออวี่และเจียงเหยี่ยนจือเป็นห่วงเขาอยู่เสมอ คอยแวะมาที่นี่บ่อยๆ
มาเยอะเข้าก็เบื่อ ตาก็ไม่อยากต้อนรับพวกเขา ปิดประตูใหญ่แล้วพูดว่า
“อย่ามารบกวนความสงบของฉันทุกวันเลย กลับมากินข้าวพร้อมหน้ากันในเทศกาลก็พอ ไปยุ่งกับธุระของพวกเธอเถอะ”
จางจืออวี่จนใจ “พ่อคะ เราห่วงท่านต่างหาก ท่านก็ไม่ยอมมาอยู่กับเราในเมือง”
ตาเป็นชายชราดื้อรั้น ไม่ยอมรับคำพูด ทำเสียงพึมพำเหมือนเด็กน้อย
“พวกเธอไม่ต้องมา ให้เซิงเซิงกับอวี๋ไป๋มาอยู่เป็นเพื่อนฉันก็พอ”
จางจืออวี่: “...”
การที่ปู่ย่าตายายรักหลานนั้นมีเหตุผล จางเจิ้งเจ๋อ พ่อของจางจืออวี่ รักหลานชายและหลานสาวสุดหัวใจ
เด็กสองคนติดตามเขาเรียนเขียนพู่กันและวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก
โดยเฉพาะเจียงฉิงเซิง เขามักจะตามใจเธอมากกว่าเสมอ
เจียงเหยี่ยนจือหัวเราะรับคำพ่อตาว่า “เรื่องง่ายๆ พรุ่งนี้ให้เซิงเซิงกับอวี๋ไป๋มาด้วยกันก็ได้”
จางเจิ้งเจ๋อกลับไม่พอใจ “อย่าให้เด็กสองคนมาพร้อมกันล่ะ มาแค่คนเดียวก็พอ”
“ถ้าเซิงเซิงกับอวี๋ไป๋อยู่ด้วยกัน บ้านฉันต้องวุ่นวายแน่”
เจียงเหยี่ยนจืออึ้งไป “...ฟังดูหยาบแต่ก็จริง”
กลับบ้านมา พอเจียงอวี๋ไป๋ว่างแวะมากินข้าวเย็น จางจืออวี่ถามลูกทั้งสองที่โต๊ะอาหารว่าใครอยากไปอยู่เป็นเพื่อนตา
เจียงอวี๋ไป๋สงสัย “ไปด้วยกันสองคนไม่ได้เหรอ?”
เจียงฉิงเซิงเสริม “ใช่แล้ว”