——“คุณดูไม่ค่อยมีความสุขเลย?”
ในสายโทรศัพท์เงียบไปนาน
เจียงฉิงเซิงไม่เร่งเร้าคำตอบของเขา เธอเพียงเงียบ ๆ คอยอยู่ที่ปลายสายอีกด้าน
เขาจะพูดหรือไม่พูดก็ไม่เป็นไร
เธอแค่อยู่ข้าง ๆ เขาก็พอ
ครู่หนึ่ง เฉินหวยอวี่พูดขึ้นว่า “ไม่ได้ไม่มีความสุข”
เจียงฉิงเซิงราวกับมองทะลุความคิดของเขา ยิ้มพลางพูดแหย่ “ไม่ได้ไม่มีความสุข ก็แปลว่าไม่ค่อยมีความสุขด้วยใช่ไหมล่ะ”
เฉินหวยอวี่เงียบ
“อาอวี่” จู่ ๆ เจียงฉิงเซิงก็เรียกเขาอีกครั้ง “เหนื่อยก็ไปนอนพักเถอะ ชีวิตยังไม่ถึงจุดที่ต้องให้เธอดื่มกาแฟดำที่เกลียดนั่นหรอก”
“แบบนั้นมันขมเกินไปหน่อย”
ครั้งนี้เฉินหวยอวี่ยิ้มออกมาจริง ๆ “เธอรู้ทุกอย่างเลยนะ รู้ได้ยังไงว่าฉันดื่มกาแฟดำอีกแล้ว?”
เจียงฉิงเซิงตอบ “เมื่อทุกข์ถึงที่สุดสุขก็มาเยือน ฉันยังทายได้อีกว่าเธอกำลังจะมีเรื่องดี ๆ เข้ามา ไม่คุยก่อนละ ไปพักผ่อนเถอะ”
เมื่อคืนข่าวอุบัติเหตุรถของเฉินโย่วเหนียนถูกผู้เฒ่าเฉินปิดข่าวเงียบเชียบ
แต่ก็ยังมีคนในวงการบางคนที่ได้ยินข่าวคราว
เฉิงซือเหยียนโทรมาถึงตอนเที่ยงคืนแล้ว
“เซิงเซิง เธอได้ยินข่าวเรื่องตระกูลเฉินหรือยัง? พ่อฉันกลับมาจากงานเลี้ยงการกุศลวันนี้แล้วพูดขึ้นมา เฉินหวยอวี่พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุรถยนต์ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาลกำลังช่วยชีวิต”
เจียงฉิงเซิงตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม “เกิดอะไรขึ้น?”
เฉิงซือเหยียนพูดต่อ “แล้วเธอรู้ไหมว่าเขาถูกส่งโรงพยาบาลพร้อมกับใคร? ดาราสาวคนนั้น เฉินอี”
“ผู้หญิงที่เฉินโย่วเหนียนเลี้ยงไว้นอกบ้านมาตลอด ก็คือเธอคนนั้นแหละ เฉินอีท้องเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ลูกก็ไม่รอดแล้ว”