เปิดเทอมภาคเรียนที่สามของปีสองไม่นาน จางชิงเซิงก็ไปที่ห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษาเพื่อยื่นเอกสารสมัครเรียนต่อต่างประเทศ
วีซ่า ไอเอล การเตรียมการทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว
รอเพียงจดหมายตอบรับจากประเทศวายมาถึง เธอก็พร้อมจะไปได้ทุกเมื่อ
อาจารย์เหวินเปิดซองกระดาษคราฟต์สีเหลืองนั้น ตรวจสอบเอกสารของเธออย่างละเอียด
เมื่อตรวจสอบจนแน่ใจแล้ว ก็เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่ปลาบปลื้มใจ
"ฉิงเซิง ขอให้เธอมีอนาคตที่สดใส"
ด้วยเหตุผลบางอย่าง เมื่อเห็นใบหน้าที่สง่างามของอาจารย์เหวินยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เธอ จางชิงเซิงรู้สึกจมูกแดงขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ช่วงเวลาที่มหาวิทยาลัยเวินกำลังจะใกล้สิ้นสุดลง
แต่ในช่วงสามปีนี้ เพื่อนและอาจารย์ที่อยู่เคียงข้างเธอมาโดยตลอด ล้วนเป็นความทรงจำที่มีชีวิตชีวา
ช่วงเวลาอันมีค่าเหล่านี้ จะไม่จบลงพร้อมกับการจากลา
เหมือนผิวน้ำที่ระยิบระยับ ในสายธารแห่งกาลเวลา ไหลรินตลอดกาล เปล่งประกายงดงามเสมอ
เธอกลืนความรู้สึกไม่อยากจากที่อธิบายไม่ถูกนั้นลงไป ยิ้มและกล่าวขอบคุณและลาอาจารย์
อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแต่ยังหนาวเย็น ฤดูใบไม้ผลิที่ซุกซ่อนมานานกำลังจะมาถึง
เมื่อออกจากห้องทำงานของอาจารย์ที่ปรึกษา ฝอยปุยหลิวริมทะเลสาบในมหาวิทยาลัยปลิวว่อน สีเขียวเริ่มผลิใบ
พระอาทิตย์โผล่พ้นเมฆ ทองคำไล้ลงบนใบหน้าของเธอ ดั่งแผ่นทองเปลวปลิว
เธอยกมือบังแสงแดดที่ส่องตรง มองผ่านช่องนิ้วไปยังทัศนียภาพอันงดงามในยามนี้
เธอคิดว่า วันนี้อากาศดีจริงๆ
ทุกๆ วันต่อจากนี้ จะเป็นวันที่สดใสและมีแสงแดด