คำว่า "เธอไม่คู่ควร" สามคำนี้ราวกับสายฟ้าฟาด กลางห้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอึดอัดนี้ มันพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจของเฉินหวยอวี่ด้วยความรวดเร็วที่สุด
หลายปีมาแล้ว
ในทุกช่วงเวลาที่สัมผัสได้ถึงความสุขเพียงเล็กน้อย สีหน้าเจ็บแค้นของจ้าวมู่ถง ภาพแม่ลูกตระกูลจ้าวตายจากอย่างทรมาน ล้วนราวกับฝันร้ายที่ข้ามผ่านไม่ได้ วนเวียนอยู่ในความทรงจำของเขาตลอดไป
เขาหลงทางอยู่ในเขาวงกตแห่งฝันร้าย มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด เดินวนไปมาอย่างไม่รู้ทิศทาง
ความรู้สึกไม่คู่ควรถาโถมเข้ามาในทุกช่วงเวลาที่เขาพยายามจะปลดเปลื้องความเจ็บปวด
เขาหนีไม่พ้น
เจียงฉิงเซิงราวกับเส้นทางที่ดีที่สุดที่ชี้ทางออกจากเขาวงกตให้เขา
เขาอยากคว้ามันไว้เหลือเกิน
แต่ในวันนี้เอง จ้าวมู่ถงก็เอ่ยปากด้วยสีหน้าโหดร้ายว่าเขาไม่คู่ควร
ราวกับว่า เส้นทางสุดท้ายก็หายไปด้วย
เขาจะถูกขังอยู่ในเขาวงกตแห่งฝันร้ายไปตลอดชีวิต
เขาใกล้จะเป็นบ้าแล้ว
มีดเล่มนั้นบนโต๊ะ ถูกส่งจากมือเขาถึงมือจ้าวมู่ถง
เหมือนกับที่เธอเคยสบถด้วยความโกรธแค้นนับครั้งไม่ถ้วนว่า "เฉินหวยอวี่ ทำไมแกไม่ตายไปซะล่ะ"
วันนี้ เขาพูดว่า "จ้าวมู่ถง ฉันจะตาย ฉันจะเอาชีวิตนี้ชดใช้ให้เธอ"
แต่เขากลับลืมไปว่า หลังจากที่จ้าวมู่ถงสบถเสร็จ เธอจะเงียบลงสองสามวินาที แล้วก็พูดด้วยความบ้าคลั่งเช่นเดิมว่า
"โอ้ ฉันเกือบลืมไปเลย แกมีชีวิตเดียว ถ้าตายก็หลุดพ้น มันง่ายเกินไปสำหรับแก"
"แกควรจะแบกรับความเจ็บปวดและความเสียใจ อยู่ตัวคนเดียวอย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่ตาย"
"เฉินหวยอวี่ แกคือคนที่ไม่มีสิทธิ์ได้มีความสุขที่สุด"
ภายในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงมีดเล่มนั้นร่วงหล่นลงพื้นอย่างแหลมคม