เจ้าของฟาร์มปศุสัตว์สูดควันบุหรี่ แล้วพยักหน้า: "ใช่แล้ว เอกสารที่เพิ่งออกใหม่"
"ข้อกำหนดในการขอใบอนุญาตคืออะไร?" หลี่ว่านหยุนถามอย่างมึนงง
"แล้วแต่คุณจะซื้อเนื้อไปทำอะไร? คนทั่วไปก็ไม่จำเป็นต้องใช้จำนวนมากขนาดนี้ ถ้าเป็นพ่อค้า ก็เอาใบอนุญาตประกอบการและรายการเดินบัญชีก่อนหน้านี้ไป สำนักงานพาณิชย์ก็อนุมัติให้เอง" เจ้าของฟาร์มพูดอย่างถือเป็นเรื่องปกติ
หลี่ว่านหยุน: "..."
ประเด็นคือ เธอไม่มีอะไรเลยสักอย่าง!
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดต่อ: "หนึ่งตันขึ้นไปต้องมีใบอนุญาต งั้นฉันซื้อเก้าร้อยกิโลกรัมได้ไหม?"
เจ้าของฟาร์มปศุสัตว์มองเธอ แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย:
"เธอซื้อเนื้อเยอะขนาดนี้ไปทำไม?"
"ไม่ต้องถาม ฉันใช้ราคาตลาด ไม่สิ ขอเพิ่มอีกสองส่วน ซื้อเก้าร้อยกิโลกรัม แล้วช่วยฉันติดต่อฟาร์มอื่น ๆ ด้วย ซื้อเหมือนกัน——"
"หนูน้อย" เจ้าของฟาร์มขัดขึ้น "อย่าคิดมากเลย เนื้อแถวนี้ถูกจัดสรรไว้หมดแล้ว ที่เหลือถูกซื้อไปแล้ว ที่เหลือก็มีคนจองไว้แล้ว ถ้าขายให้เธอ เราก็ทำตามสัญญาไม่ได้"
เธอจะซื้อในราคาที่บวกเพิ่ม แต่เนื้อเก้าร้อยกิโลกรัมก็ไม่ได้กำไรมากนัก
กลับกัน ค่าเสียหายจากการผิดสัญญาต่างหากที่มากกว่า
เจ้าของฟาร์มปศุสัตว์ไม่ได้โง่ จะไปตกลงกับเธอทำไม?
หลี่ว่านหยุนหายใจถี่ขึ้นเรื่อย ๆ
ที่คิดไว้ว่าเป็นแผนตุนของดี ๆ กลับมีปัญหาตั้งแต่ตอนซื้อเนื้อ ซื้อข้าวแล้ว!
เธอไม่ยอมแพ้ ยังคงวิ่งวุ่นไปทั่ว
ฟาร์มใหญ่ไม่ได้ แล้วฟาร์มเล็กล่ะ?
เจ้าของฟาร์ม: "เนื้อเหรอ จองหมดแล้วตั้งแต่เนิ่น ๆ ผลผลิตที่จะออกมาก็จองหมดแล้ว!"
หลี่ว่านหยุน: "..."
——ไม่สิ ใครกันแน่ที่เก็บกวาดของจนเกลี้ยงขนาดนี้?