ไม่ได้พูดอะไรมาก เซิ่งอันวางสาย
ฮ่าวจิ้งเยี่ยดวงตาเป็นประกาย มองเซิ่งอันอย่างรอคอย:
“พี่เซิ่ง งั้นเราไม่ติดต่อหลี่ว่านหยุนก่อนเหรอครับ?”
“ไม่ไป”
เซิ่งอันยิ้มบาง ๆ “นิสัยของหลี่ว่านหยุนต่างจากเจี่ยงอวี๋ ไม่ใช่คนที่จะเกลี้ยกล่อมได้ง่าย ๆ คนเราจะใส่ใจเป็นพิเศษก็ต่อเมื่อต้องปกป้องทรัพย์สินของตัวเอง”
ดังนั้นต้องปล่อยให้เธอออกไปวิ่งเต้นเที่ยวนี้ “เพื่อตัวเอง” ก่อน เพื่อให้หน่วย 0 รีบกลับมา
สำหรับพวกนอกรีตที่แตกต่างกัน ย่อมต้องใช้วิธีการที่แตกต่างกัน
เจี่ยงอวี๋เป็นคนที่ใช้ไพ่ความรู้สึกได้ แต่หลี่ว่านหยุนไม่ใช่
เธอมองฮ่าวจิ้งเยี่ย แล้วนั่งตัวตรง “มาเถอะ ตอนนี้มาช่วยบุรุษไปรษณีย์ของเราให้เข้าทำงานได้อย่างราบรื่นกัน”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที
ในเวลาเดียวกัน
หลังจากหลี่ว่านหยุนยืนยันว่าจะเดินทางออกนอกประเทศ เธอก็เปิดเถาเป่าเพื่อค้นหาบริการดำเนินการขอวีซ่าทันที
เธอกดเข้าไปที่ร้านซึ่งมียอดขายดีที่สุด แล้วสอบถาม——
[รับทำวีซ่าประเทศเอ็มไหม?]
ประเทศเอ็มเป็นประเทศผู้ผลิตธัญพืชรายใหญ่ที่สุด อีกทั้งการควบคุมอาวุธปืนก็ไม่เข้มงวด บางทีเธออาจหาซื้ออาวุธร้อนจากตลาดมืดได้บ้าง
เสี่ยวฮ่าวฝ่ายบริการลูกค้าออนไลน์ทันที:[เรียนลูกค้า รับทำได้ค่ะ กรุณาติดต่อ “เสี่ยวฮ่าว” นายหน้า โทรศัพท์: 152***]
หลี่ว่านหยุนไม่ลังเล โทรไปทันที
ปลายสายรับในชั่ววินาที
“สวัสดีครับคุณลูกค้า ยินดีให้บริการ ผมคือเสี่ยวฮ่าวนายหน้า ขอสอบถามว่าต้องการทำวีซ่าประเทศเอ็มใช่ไหมครับ?” เสียงชายหนุ่มดังมาจากปลายสาย
หลี่ว่านหยุนเอนกายอยู่บนเตียงในโรงแรม น้ำเสียงเรียบเฉย “ใช่ เร็วที่สุดใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะทำเสร็จ?”
เธอจะเสียเวลาไม่ได้
หลังออกไปแล้วก็ยังต้องซื้อเสบียง และหาทางไปซื้ออาวุธในตลาดมืด… ทั้งหมดล้วนต้องใช้เวลา