“อ๊า—”
ซ่งหลินหลินกรีดร้องแล้วพุ่งไปที่หน้าต่าง
สีหน้าของคนตระกูลซ่งเปลี่ยนไปพร้อมกัน
“หลี่ซิน กลับมานี่เดี๋ยวนี้!” ซ่งหลินเวย์ตะโกน ใบหน้าซีดเผือด
แต่ไร้ประโยชน์
หลี่ซินกระโดดออกจากหน้าต่างไปแล้ว
“อ๊า!”
แม่ซ่งตกใจจนตาพร่า เกือบเป็นลมหมดสติไปตรงนั้น
ซ่งหลินเวย์เองก็พุ่งไปที่หน้าต่างแล้วก้มลงมอง
ซ่งหลินเวย์รู้ความสามารถของหลี่ซินดี กระโดดออกจากหน้าต่างแล้วอาศัยราวกันตกโลหะตามชั้นต่าง ๆ ด้านนอกไถลลงไปถึงพื้นได้อย่างราบรื่น
ขอแค่มีโลหะ เขาก็ใช้พลังได้ จึงไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น
ต่อให้ร่วงลงมาจากชั้น 17 ตรง ๆ ด้วยร่างกายที่ฟันแทงไม่เข้าอย่าง “กายเพชร” เขาก็ไม่ถึงกับตกมาตาย
ภาพนี้แค่ดูน่าหวาดเสียวเท่านั้น
แต่ปัญหาคือ—
นี่มันกลางวันแสก ๆ!
วันสิ้นโลกยังมาไม่ถึงเลยโว้ย!!
ซ่งหลินเวย์แทบจะเป็นบ้า
เบื้องล่าง ร่างสีทองนั้นราวกับตุ๊กแก ไต่ลงมาตามผนังด้านนอกอย่างโซเซไปมา ห่างออกไปเรื่อย ๆ…
ซ่งหลินหลินจับแขนเสื้อเขาไว้ แขนสั่นระริกไม่หยุด “ทำยังไงดี หลินเวย์ ทำยังไงดี!”
ซ่งหลินเวย์สูดหายใจลึก ใบหน้าซีดขาว “ไปตามเขา”
กระโดดลงมากลางวันแสก ๆ แบบนี้ ต้องดึงดูดความสนใจของคนไม่น้อยแน่
หลี่ซินยังจะช่วยโลกอีกเหรอ?
ใครจะไปรู้ว่าเขาจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีก!
ซ่งหลินเวย์ออกวิ่งทันที
*
“บ้านหลี่ซินอยู่ตึก 9 ชั้น 17 ตั้งแต่เมื่อวาน คนบ้านนี้ก็อยู่แต่ในบ้านมาตลอด นอกจากทยอยออกไปซื้อของใช้จำเป็นแล้วก็ไม่ได้ออกไปไหน” ฮ่าวจิ้งเยี่ยพูดพลางเดิน
เซิ่งอันเดินอยู่ข้างเขา มือหิ้วกระเป๋าเอกสาร
ครอบครัวซ่งรู้แล้วว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมาถึง เมื่อเผชิญหน้ากับวันสิ้นโลก คนธรรมดาไม่มีวิธีรับมืออะไรเลย