นับถอยหลังวันสิ้นโลก: 18 วัน
เป็นอีกวันที่ต้องตื่นแต่เช้า
ก่อนออกจากบ้าน เซิ่งอันไม่ลืมขุดเจี่ยงอวี๋ออกจากเตียงมาด้วย
เจี่ยงอวี๋ลอยเท้าโผล่ด้วยขอบตาดำคล้ำ
ฮ่าวจิ้งเยี่ยถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมเธอถึงดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่เลย? เมื่อคืนเธอน่าจะได้นอนหกชั่วโมงครึ่งไม่ใช่เหรอ?”
——นี่ถือว่านอนนานแล้วนะ
เจี่ยงอวี๋ทำตาปลาตาย “ตอนนายนอนอยู่บนเตียงไม่เล่นโทรศัพท์เหรอ?”
ฮ่าวจิ้งเยี่ย “……ไม่เล่น”
เจี่ยงอวี๋ “???”
เธอหันไปมองเซิ่งอันโดยไม่รู้ตัว
เซิ่งอันยังคงสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนยิ้มบาง ๆ “ไม่เล่น”
คนพวกนี้ไม่มีอาการ “ติดโทรศัพท์” แบบคนสมัยนี้ โทรศัพท์มีไว้ทำงาน ไม่ใช่เพื่อความบันเทิง แม้แต่รุ่นโทรศัพท์ของพวกเขาก็ยังไม่เหมือนโทรศัพท์ทั่วไป
ล้วนเป็นโทรศัพท์ทหารสั่งทำพิเศษ มีระบบรักษาความลับในระดับสูง
เจี่ยงอวี๋ “……”
——พวกนี้มันปีศาจชัด ๆ!
วินาทีถัดมา เซิ่งอันก็โยนเจี่ยงอวี๋ไปไว้กับนักวิชาการโจวและคนอื่น ๆ ก่อนพาฮ่าวจิ้งเยี่ยออกไป
ฮ่าวจิ้งเยี่ยถามอย่างสงสัยว่า “หัวหน้ากลุ่มชิวกับคนอื่น ๆ ไปทำอะไรมา? ทำไมหลายวันมานี้ถึงไม่เห็นใครโผล่มาเลย?”
เซิ่งอันกำลังอ่านผลตอบรับในโทรศัพท์ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้า ท่าทางสงบนิ่งอย่างยิ่ง “น่าจะพบผู้มีพลังพิเศษที่เก่งกาจมากในพื้นที่อื่น แถมอาจไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วย”
สีหน้าฮ่าวจิ้งเยี่ยซับซ้อน เต็มไปด้วยความลังเล “หัวหน้ากลุ่มชิวคิดจะทำอะไร?”
เซิ่งอัน “คนคนนั้นดูอ่อนโยน แต่ที่จริงทะนงตัวและหยิ่งในศักดิ์ศรี อืม โดยเฉพาะเวลาต้องเผชิญหน้ากับฉัน เพราะฉะนั้นที่นายเดาไว้ก็ไม่ผิด เธอกำลังซุ่มเตรียมไม้ตาย ตั้งใจว่าพอโผล่มาจะทำให้พวกเราตกตะลึงไปเลย”