ความมั่นใจของหลี่ซินพุ่งถึงขีดสุดในชั่วขณะนี้
แม้แต่อาวุธร้ายแรงของประเทศก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้ เขาคือซูเปอร์ฮีโร่ของโลกใบนี้ เป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้า!
ใครบ้างไม่มีความฝันอยากเป็นฮีโร่?
ส่วนเขาก็คือลูกชายคนโปรดของสวรรค์ เป็นบุตรแห่งโชคชะตา!
— เขาจะเป็นฮีโร่ได้อย่างไร้ขีดจำกัด และทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริง!
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!” หลี่ซินหัวเราะเสียงดัง
ฮ่าวจิ้งเยี่ยหันไปมองเซิ่งอัน แล้วพูดอย่างร้อนรน “พี่เซิ่ง!”
เซิ่งอันยังคงสงบนิ่ง เธอบรรจุกระสุนเข้าปืนในมือ เล็งไปที่หลี่ซิน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า—
“หลี่ซิน ร่างกายคงกระพันดุจเพชรมีต้นกำเนิดจากคัมภีร์พุทธ ส่วนไอออนแมนเป็นซูเปอร์ฮีโร่จากการ์ตูนตะวันตก อย่าเอาวัฒนธรรมมาผสมปนเปกันให้ดูไร้วัฒนธรรมยิ่งกว่าเดิม!”
สิ้นเสียง เซิ่งอันก็เหนี่ยวไก
คราวนี้ไม่มีเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นอีก
มีเพียงเสียงหนึ่งดังขึ้นแทน—
“อ๊าก!!”
เป็นเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของหลี่ซิน
จากนั้น หลี่ซินก็ตกลงมาจากที่สูงพร้อมกับเสียงร้องเจ็บปวด กระแทกพื้นดังสนั่น
“ตูม—”
เซิ่งอันถอยหลังอย่างสงบนิ่ง
หลี่ซินกุมมือ กลิ้งไปมาบนพื้นอย่างบ้าคลั่ง มือของเขาถูกยิง แขนโลหะมีรูโหว่ขนาดใหญ่ เกิดเสียง “ซี่ ๆ” ราวกับมีบางสิ่งกำลังกัดกร่อนโลหะไม่หยุด
หลี่ซินเจ็บจนร้องไห้ออกมา
“อ๊า นี่มันอะไร?! เธอทำอะไรฉัน?!” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
เซิ่งอันย่อตัวลงข้าง ๆ มองเขาจากด้านบน
เธอมองเขากลิ้งไปมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะค่อย ๆ เผยรอยยิ้มสดใส แล้วเอ่ยเนิบช้าว่า “ถ้าฉันเป็นนาย ตอนนี้คงถอนพลังพิเศษ แล้วตัดโลหะที่มือทิ้งไปแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หมวกเกราะบนศีรษะและหน้ากากบนใบหน้าของหลี่ซินก็หายไป แสงสีทองระยิบระยับบนร่างกายจางลงทันที