ตอนนี้มีพันธุ์กลายแค่ตัวเดียวหรือ?
“แม่งเอ๊ย!” หลี่ซินถูแขนไปมา ก่อนอดพูดไม่ได้ว่า “พี่เซิ่ง อย่าทำให้ตกใจได้ไหม ฟังแล้วขนลุกชะมัด”
ซ่งหลินเวย์เองก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
แต่ด้วยสัญชาตญาณ เขาเหลือบมองหลี่ซิน “ห้ามพูดคำหยาบ”
หลี่ซิน “……”
เซิ่งอันส่ายหน้า “แค่คิดขึ้นมาเท่านั้น ยังไงก็ระวังตัวไว้ก่อน ไปสวนสาธารณะหนานหูกัน”
รถแล่นเร็วขึ้น
หลงเทียนอวี่กับอู๋ปู่อวี่รีบพักฟื้นพลังพิเศษ
ส่วนเซิ่งอันหารือแผนรับมือขั้นต่อไปกับฉีหลิงอู๋และคนอื่น ๆ
*
สวนสาธารณะหนานหู
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง ด้านนอกแทบไม่มีคน
พวกเซิ่งอันเร่งตามมาอย่างกระชั้นชิด ตอนมาถึงสวนสาธารณะหนานหู พวกผู้เฒ่าผู้แก่ที่ตื่นเช้ามาออกกำลังกายยังไม่ได้เข้ามาในสวน
อู๋ปู่อวี่พาเซิ่งอัน หลี่ว่านหยุน และหลี่ซินเข้าไปในสวน
มนุษย์นกแตะพื้น ปีกใหญ่หุบกลับ
อู๋ปู่อวี่คืนร่างเป็นมนุษย์ ส่วนเซิ่งอันกับอีกสองคนลงมายืนบนพื้น
เสียงของหร่วนจื่อเฟิงดังขึ้นจากหูฟัง “เป้าหมายอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของพวกคุณ ระวังหน่อย เขากำลังสังเกตพวกคุณอยู่”
เซิ่งอันจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
เธอมองไปทางตะวันตกเฉียงใต้ แล้วเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “ออกมาคุยกันเถอะ ฉันรู้ว่าคุณมีสติ อย่างน้อยก็มีความคิดเป็นของตัวเอง ใช่ไหม?”
เสียงสวบสาบดังขึ้น ชายคนหนึ่งปรากฏตัวห่างออกไป 15 เมตร
ระยะนี้พอดีมาก
เข้าจู่โจมได้ยาก แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากพวกเซิ่งอัน หากมีการใช้อาวุธร้ายแรง พลังที่มากพอจะทำลายร่างอมตะให้สิ้นซากย่อมต้องพัวพันพวกเธอไปด้วย
พันธุ์กลาย ศัตรูที่มีสติปัญญา ช่างน่ากลัวจริง ๆ
เซิ่งอันจ้องมือของเขา รูม่านตาหดเล็กลง
อู๋ปู่อวี่กับหลี่ว่านหยุนก็ตกตะลึงเช่นกัน
เขาไม่ได้มาคนเดียว!
ในมือเขาหิ้วผู้หญิงคนหนึ่งที่หมดสติไปแล้ว กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วตัว เสื้อผ้าเปิดเผย ผมเผ้ายุ่งเหยิงสยายลงมา เห็นชัดว่าเธอยังเร่ร่อนอยู่ข้างนอกในยามค่ำคืน จึงถูก “จางเจียเหลียง” จับตัวมา