เขาพุ่งเข้าใส่เซิ่งอันอีกครั้ง
คราวนี้การโจมตีดุดันยิ่งกว่าเดิม เป้าหมายของเขาคือปลิดชีวิตเธอโดยตรง!
“ปัง!”
“เคร้ง!”
ทว่าผู้มีพลังพิเศษแข็งแกร่งสองคนก็เข้าขวางเขาไว้จากซ้ายและขวา
หลี่ว่านหยุนกับหลี่ซินร่างทองตัวน้อย
ด้านบนยังมีอู๋ปู่อวี่ที่บินขึ้นไป เขาเผยกรงเล็บและจะงอยปากแหลมคม
เสียงร้องยาวดังขึ้น จิตสังหารเผยชัด
หลี่ซินขยับแขนทองคำ ออกแรงเต็มกำลัง “อะไร คิดว่าฉันตายแล้วหรือไง? ดีเลย จะได้ลองดูว่าแกที่ฆ่าไม่ตายเก่งกว่า หรือร่างกายคงกระพันของฉันเก่งกว่า!”
หลี่ว่านหยุนไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดฉากโจมตีทันที
สีหน้าของพันธุ์กลายย่ำแย่
เสียงของเขาแหบพร่าและแห้งผาก “พวกแกคิดว่าพวกแกจะฆ่าฉันได้หรือ?”
“เลิกพูดไร้สาระ ลงมือก็ลงมือ!” หลี่ว่านหยุนฟันมือข้างหนึ่งของเขาขาดฉับ
แต่เพียงพริบตาถัดมา มือนั้นก็งอกกลับมาอีกครั้ง
ด้านบน อู๋ปู่อวี่คอยก่อกวนไม่หยุด
“ถึงเลือดพวกแกจะหอมสู้ของเธอไม่ได้ แต่ก็ถือเป็นยอดฝีมือที่หาได้ยาก ชีวิตพวกแก ฉันขอรับไปล่ะ” สิ้นเสียง เขาก็ไม่สนใจการโจมตี พุ่งเข้าใส่คนที่อยู่ใกล้ที่สุด
“ปัง!”
“เคร้ง ๆ!”
เสียงโลหะกระทบกันและเสียงร่างปะทะกันดังไม่ขาดสาย
ยิ่งสู้ สีหน้าของหลี่ว่านหยุนกับหลี่ซินก็ยิ่งเคร่งเครียด
ด้านบน ขนนกของอู๋ปู่อวี่ร่วงเกลื่อนพื้น
หากวัดกันที่พลังต่อสู้ พันธุ์กลายสู้พวกเขาไม่ได้ แต่เขามีร่างอมตะ พลังไม่มีวันหมดสิ้น
เดิมทีทั้งสองคิดจะใช้พลังพิเศษของเขาให้หมด ทว่าเขากลับดูดซับพลังจากเลือดของพวกเขา ยิ่งสู้ก็ยิ่งคึกคัก
หลี่ซินอดสบถไม่ได้ “หลี่ว่านหยุน เธอไม่ได้บอกว่าพันธุ์กลายรับมือยากขนาดนี้นี่หว่า!”
หลี่ว่านหยุนได้ยินก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ฉันเองก็เพิ่งเจอพันธุ์กลายที่รับมือยากขนาดนี้เป็นครั้งแรก!”
ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น
ขณะที่พันธุ์กลายหอบหายใจ หลี่ซินกับหลี่ว่านหยุนก็แทบใช้พลังพิเศษจนหมด ทั้งคู่บาดเจ็บตามร่างกาย
เซิ่งอันไม่ได้รอให้พวกเขาหมดแรงไปเสียก่อน