คนร้ายได้รับการยืนยันตัวแล้ว วิกฤตในชุมชนหลินอันคลี่คลายลงชั่วคราว เด็กถูกส่งไปช่วยชีวิต ส่วนแขนของพันธุ์กลายที่หลี่ว่านหยุนตัดขาดจากร่างซึ่งตกอยู่บนพื้นก็ถูกรวบรวมส่งไปยังสถาบันวิจัย
หัวหน้าหน่วยใหญ่พาตำรวจอยู่จัดการเรื่องที่เหลือและปลอบขวัญประชาชน
ส่วนเซิ่งอันกับพวกพาฮ่วนจื่อเฟิงที่เพิ่งมาถึงและยังงุนงงขึ้นรถไปด้วย
พลังพิเศษของอู๋ปู้อวี่ฟื้นฟูกลับมายังไม่เต็มที่ การนั่งรถจึงเป็นวิธีที่สะดวกที่สุด
ฮ่วนจื่อเฟิงถาม “ตกลงเกิดอะไรขึ้น?”
เซิ่งอันส่งสัญญาณให้ซ่งหลินเวย์อธิบายให้เขาฟัง
ส่วนเธอหลับตาลงเล็กน้อย คล้ายกำลังพักผ่อน
เมื่อฟังคำอธิบายจบ ฮ่วนจื่อเฟิงก็มีสีหน้าเหม่อลอย
กลุ่มบี...
นี่ทุกคนเจอพันธุ์กลายกันหมดแล้วหรือ?
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของฮ่าวจิ้งเยี่ยมีข้อมูลหลายชุดแสดงพร้อมกัน เขารายงานสถานการณ์แบบเรียลไทม์ว่า
“พันธุ์กลายกำลังหนีลงใต้ มันฉลาดมาก ดูเหมือนจะรู้ว่าตรงไหนมีกล้องวงจรปิด เลยหลบกล้องวิ่งไป ตอนนี้ระบุตำแหน่งได้แค่คร่าว ๆ”
“มันโผล่มาอีกแล้ว มุ่งหน้าไปสวนสาธารณะทะเลสาบใต้”
“เอ๊ะ? ไฟสัญญาณของหลงเทียนอวี่กับกู้เชียนเซิงกะพริบแล้ว ทำไมพวกเขาถึงกำลังกลับมา?”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยพับแขนเสื้อแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา “ผมติดต่อพวกเขาก่อน”
โทรอยู่หลายครั้งกว่าจะติด
ตอนหลงเทียนอวี่ใช้เคลื่อนย้ายฉับพลัน โทรศัพท์จะติดต่อไม่ได้
หลังติดต่อทั้งสองคนได้ พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกันมาก ทั้งคู่หยุดรออยู่ริมถนนที่รถต้องผ่าน แล้วหลบยืนในมุมที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
รถตำรวจแล่นผ่านไป ทั้งสองก็หายตัวไปแล้ว
หลงเทียนอวี่นั่งลงอย่างมั่นคง ก่อนหอบหายใจ “แม่งเอ๊ย กู้เชียนเซิงมันไร้ประโยชน์จริง ๆ พลังพิเศษที่ฉันเสียไปตั้งเยอะเสียเปล่าชัด ๆ!”