ชายหนุ่มคนหนึ่ง เป็นชายหนุ่มที่คุ้นหน้า
เมื่อเห็นเซิ่งอันจ้องมองเขา เขาก็โบกมืออย่างตื่นเต้น พูดอะไรบางอย่างกับคนข้างกาย ก่อนจะวิ่งตรงมาหาอย่างรวดเร็ว
“พี่เซิ่ง!!” เขาร้องเรียกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
เขายกมือปาดเหงื่อบนหน้าผากส่ง ๆ แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ รอยยิ้มก็ยังสดใสเปี่ยมพลัง
เซิ่งอันยิ้มน้อย ๆ “อ้าว เป็นนายเองหรือ จางเจียเหลียง”
จางเจียเหลียง
นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ถ่ายภาพหลงเทียนอวี่ได้คนนั้น
จางเจียเหลียงหัวเราะแหะ ๆ “พี่เซิ่งยังจำผมได้ด้วย”
เซิ่งอันพยักหน้า “ได้ยินว่านายช่วยงานมาตลอด เหนื่อยหน่อยนะ”
เธอหยิบน้ำขวดหนึ่งจากข้างตัว ยื่นให้เขา
จางเจียเหลียงเปิดฝาขวด จิบไปแค่อึกเดียวก็รีบพูด “ผมกำลังจะไปหาพี่เซิ่งพอดี ไม่คิดเลยว่าจู่ ๆ จะเกิดเรื่องแบบนี้ในหมู่บ้าน น่ากลัวชะมัด เสียดายที่ผมหาตัวคนร้ายไม่เจอ”
“นายปลุกพลังพิเศษแล้วหรือ?” เซิ่งอันเลิกคิ้ว
จางเจียเหลียงยิ้มกว้างทันที ราวกับคนโง่
ฟันหน้าสองแถวเป็นประกายวาววับใต้แสงไฟ ดวงตาหยีโค้ง ยากจะซ่อนความตื่นเต้น “ใช่ ฮ่า ๆ ๆ ลูบตัวผู้มีพลังพิเศษแล้วได้ผลจริง ๆ สัมผัสพวกคุณก็ได้ผลเหมือนกัน ตามกฎของอนิเมะ ผมปลุกพลังพิเศษได้จริง ๆ ด้วย!!”
เขาทำท่าเหมือนคนเสียสติ หลี่ว่านหยุนกลอกตาใส่
กู้เชียนเซิงถามอย่างอยากรู้ “พลังพิเศษของนายคืออะไร?”
จางเจียเหลียงเกาศีรษะ สีหน้างุนงง “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่นับเป็นพลังพิเศษแบบไหน ดูเหมือนจะเกี่ยวกับร่างกาย แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองมีพลังแบบไหน?”
เซิ่งอันตอบ “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพวกเราตรวจให้นายก็รู้แล้ว”
รอยยิ้มของจางเจียเหลียงยิ่งสดใส เขาพยักหน้าหงึก ๆ
เซิ่งอันถาม “บ้านนายอยู่ที่นี่หรือ?”