เซิ่งอันส่ายหน้า ก่อนสั่งฮ่าวจิ้งเยี่ยว่า “ส่งข้อความไปที่ฝ่ายข้อมูลกับฝ่ายตรวจสอบ ให้ตรวจสอบเส้นทางการเคลื่อนไหวล่าสุดของอาจารย์สวีเจีย แล้วหาตำแหน่งปัจจุบันของเธอให้เจอ”
ในเมื่อยืนยันแล้วว่าอีกฝ่ายอยู่ในชุมชนหลินอันเหมือนกัน ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกันหรือไม่ ก็ต้องนำมาพิจารณาด้วย
ห้ามมองข้ามรายละเอียดแม้แต่น้อย
ฮ่าวจิ้งเยี่ยรีบลงมือทันที
ไม่นาน หลี่ว่านหยุนก็กลับมา
หัวหน้าหน่วยกับคนอื่น ๆ หามร่างผู้เสียชีวิตออกมา มีผ้าขาวคลุมไว้ สีหน้าของทุกคนที่มาด้วยกันดูย่ำแย่อย่างมาก หลี่ว่านหยุนเองก็หน้าซีดลงเล็กน้อย
ถึงกับทำให้คนที่ผ่านวันสิ้นโลกมาอย่างเธอเปลี่ยนสีหน้าได้...
เซิ่งอันรีบเดินเข้าไป เปิดผ้าขาวดู ซ่งหลินเวย์เบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองอีก ส่วนเจี่ยงอวี๋เกือบอาเจียน หน้าซีดเผือดในพริบตา
ฉีหลิงอู๋ยืนอยู่ข้างเซิ่งอัน
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “จำไม่ได้แล้วว่าเป็นใคร”
เซิ่งอันพยักหน้า แล้วคลุมผ้ากลับ “รีบตรวจดีเอ็นเอ”
จากเศษซากที่มีทั้งเนื้อเยื่อฉีกขาดและส่วนที่ยังสมบูรณ์ พอมองออกเพียงว่าเป็นชายหรือหญิงเท่านั้น รูปร่างหน้าตาแยกไม่ออกแล้ว แม้แต่อายุก็ยังประเมินไม่ได้...
เจียงคุนรู้สึกแย่ ฝืนความคลื่นไส้แล้วถามว่า “ทำไมคนร้ายถึงโหดเหี้ยมขนาดนี้?”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยส่ายหน้า
หลี่ว่านหยุนถอนหายใจ ก่อนพูดช้า ๆ “ภาพนี้ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องไม่ดี อดคิดไปถึง...”
เธอกับหลงเทียนอวี่สบตากัน ต่างเห็นแววซับซ้อนในดวงตาของอีกฝ่าย
จากนั้นทั้งคู่ก็เอ่ยขึ้นพร้อมกันว่า