หัวหน้าหน่วยกลั้นหายใจไปชั่วขณะ
สายตาของเขาประสานกับแววตาแน่วแน่ของเซิ่งอัน ในชั่วขณะนั้น สายตาของอีกฝ่ายราวกับแทงทะลุถึงจิตวิญญาณ สั่นสะเทือนใจแต่กลับทำให้รู้สึกมั่นคง ราวกับก้อนหินหนักในอกตกลงพื้น ในใจพลันมีหลักยึดขึ้นมา
เซิ่งอันเดินไปยังประตูทางเข้าชุมชนหลินอันพร้อมกับหัวหน้าหน่วย
สถานการณ์เร่งด่วน จึงทำได้เพียงให้หวูปู้อวี่พาพวกเขามาที่นี่ก่อน แต่ระยะทางไกลเกินไป เขาพาคนมาได้มากสุดแค่สามคน
เซิ่งอันจึงพาหลี่ว่านหยุนกับกู้เชียนเซิงมาด้วย
คนหนึ่งต่อสู้ได้ อีกคนยับยั้งผู้มีพลังพิเศษที่ลงมือก่อเหตุได้ เป็นการจับคู่ที่เหมาะสมที่สุด
เธอทิ้งฉีหลิงอู๋ไว้ข้างหลัง มีเพียงเขาเท่านั้นที่กดพวกหลงเทียนอวี่เอาไว้ได้
หัวหน้าหน่วยเดินไปพูดไปว่า
“เนื่องจาก... เวลากระชั้นชิด พวกเราจึงเฝ้าติดตามสถานการณ์ในแต่ละพื้นที่อยู่ตลอด วันนี้หลังได้รับแจ้งเหตุ ตำรวจที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ไปถึงภายในห้านาที...”
เขาเดินไปพลางอธิบายสถานการณ์ไปพลาง
สถานการณ์ไม่น่าสู้ดีนัก
ตอนแรกคนร้ายฆ่าคนไปห้าคน แล้วหั่นศพอย่างโหดเหี้ยมก่อนนำไปทิ้ง สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วทั้งชุมชน หลังได้รับแจ้งเหตุ ตำรวจก็รีบตามล่าคนร้ายทันที แต่ตำรวจสองนายที่ตามทันกลับถูกฆ่าตายต่อมา
หัวหน้าหน่วยรู้ว่าสถานการณ์เร่งด่วน และรู้ด้วยว่าคนร้ายไม่ใช่ฆาตกรทั่วไป จึงห้ามตำรวจคนอื่นเข้าไปในชุมชน พร้อมกันนั้นก็ได้รับคำสั่งให้ปิดล้อมทันที ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายหนีไปได้
คนร้ายน่าจะยังอยู่ในชุมชนหลินอัน
แล้วทำไมถึงบอกว่าแค่น่าจะอยู่ล่ะ?
อีกฝ่ายเป็นผู้มีพลังพิเศษ ใครจะรู้ว่ามีวิธีอื่นที่พวกเขาไม่รู้หรือไม่ อาจหนีออกจากที่เกิดเหตุไปแล้วก็ได้
หลี่ว่านหยุนขมวดคิ้ว “แน่ใจหรือว่าเป็นผู้มีพลังพิเศษ? พอจะรู้ไหมว่าเป็นพลังแบบไหน?”
หัวหน้าหน่วยส่ายหน้า
สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ “หลังจากนำศพไปทิ้ง มีคนเห็นคนร้ายหายตัวไปด้วยความเร็วสูงมาก เป็นความเร็วที่มนุษย์ไม่มีทางทำได้ ต่อมาตำรวจตามไปทัน พวกเขาพกอาวุธไปด้วย แต่เพียงชั่วพริบตาก็ถูกฆ่า หั่นศพ แล้วโยนลงมาจากตึก เรื่องแบบนี้คนธรรมดาทำไม่ได้”