กลับมาถึงค่ายก็เที่ยงคืนแล้ว
ทั้งสองคนกลับมาได้ไม่นาน เจี่ยงอวี๋ก็เพิ่งเลิกเรียนวันนี้ เดินขาอ่อนแรง ลอยละล่องเข้าหอพัก
พวกนอกรีตพักอยู่ชั้นเดียวกัน ห้องชุดสไตล์โรงแรมหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น อัจฉริยะเต็มบ้าน อยู่ก็พอสบายใจ
เซิ่งอันและฮ่าวจิ้งเยี่ยก็ย้ายมาอยู่หอพักตึกนี้เหมือนกัน
"พวกเธอ... ในที่สุด... ก็กลับมา..." เจี่ยงอวี๋สีหน้าไร้อารมณ์ ตาปลา
ฮ่าวจิ้งเยี่ยตกใจ เอ่ยด้วยความแปลกใจ: "เธอเป็นอะไรไป?"
เจี่ยงอวี๋ยิ้มบางๆ: "เรียนมา"
ฮ่าวจิ้งเยี่ยสีหน้าซับซ้อน: "ทรมานขนาดนั้นเลยเหรอ? แค่เรียนรู้ความรู้หน่อยๆ เองไม่ใช่เหรอ?"
เจี่ยงอวี๋หันหน้าหนี
——เธอไม่อยากคุยกับเด็กเก่ง
ข้างหน้า เซิ่งอันกวักมือ: "มานี่"
เจี่ยงอวี๋เดินไปอย่างว่าง่าย
เซิ่งอันถาม: "เรียนเป็นยังไงบ้าง? ทันก่อนวันสิ้นโลกจะย้ายเมล็ดพันธุ์เข้าไปได้ไหม? แปลงทดลองวางแผนได้หรือยัง?"
เสียงเจี่ยงอวี๋ไร้เรี่ยวแรง: "ไม่รู้เลย วันนี้ย้ายไปชุดหนึ่งแล้ว ลุงโจวพวกเขากำลังวางแผนแปลงทดลอง รอฉันใช้เครื่องจักรเกษตรคล่องแล้วก็จะลงมือเพาะปลูกจริง..."
เธอขยี้ผมที่มันเพราะไม่ได้สระมาหลายวัน พังทลาย: "พี่เซิ่ง ฉันรับไม่ไหวจริงๆ ทำไร่มันโคตรจะเหนื่อย ที่สำคัญงานฉันเยอะเกินไป!"
ต้องเรียนอีก ต้องทำไร่อีก ผ่านไปแค่สองวัน เธอก็ใกล้ตายแล้ว
นี่ไม่เหมือนกับการเกิดใหม่ที่เธอจินตนาการไว้เลย!
เจี่ยงอวี๋ขยี้หัวคลั่ง: "อ๊ากกกก——"
เธอจะบ้าแล้ว!
อย่ามายุ่งกับเธอตอนกำลังคลั่งเลย!!
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้น:
"สหายเจี่ยงทำงานเพื่อชาติ พวกเราต่างเห็นกันอยู่ ความสามารถยิ่งมากความรับผิดชอบยิ่งมาก ลำบากสหายเจี่ยงแล้ว วางใจได้ ชาติจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง"