กลุ่มเอโมโหจนเขี้ยวแทบหัก
โหลวหมิงเวยอดเงยหน้าไม่ได้ ก่อนเค้นเสียงออกมาจากลำคอว่า “อย่าเพิ่งได้ใจไป นี่ก็แค่ชั่วคราว กลุ่มเราอาจแซงพวกนายกลับมาเมื่อไรก็ได้!”
หลี่ซินยกมือขึ้นข้างหู “หัวหน้าฉีปลุกพลังอะไรนะ ไอ้สมอราชันนั่นน่ะ?”
เจี่ยงอวี๋ยกสองมือป้องปาก ตะโกนเสียงดัง “พลังพิเศษสายจิต!”
โหลวหมิงเวยคำรามด้วยความโมโห “จะได้ใจอะไรนักหนา! ก็ไม่ใช่พวกนายที่ปลุกพลังจิตได้สักหน่อย กลุ่มเราก็มีผู้มีพลังพิเศษสายจิตเหมือนกัน!”
หลี่ซินถาม “หัวหน้าฉีปลุกพลังพิเศษสายจิตอะไรนะ?”
เจี่ยงอวี๋ตอบ “สมอราชัน”
หร่วนจื่อเฟิงที่เคยเห็นพลังพิเศษของฉีหลิงอู๋หดคอลงอย่างรู้สึกผิด แล้วก้มหน้าจุ่มลงในชามใบใหญ่ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
โหลวหมิงเวยโมโหจนมือสั่น “พวกนายเกินไปแล้วจริง ๆ!”
หลี่ซินถามอีก “ใครปลุก 【พลังพิเศษสายจิต: สมอราชัน】 ได้นะ?”
เจี่ยงอวี๋ตอบ “หัวหน้าฉี!”
“ฉันจะฆ่าพวกนายให้หมด—” โหลวหมิงเวยระเบิดอารมณ์
กู้เชียนเซิง หลงเทียนอวี่ หลี่ว่านหยุน และคนอื่น ๆ หันมามองเขาพร้อมกัน ก่อนยิ้มบาง ๆ
คนกลุ่มเอทนต่อไปไม่ไหว
ยกเว้นเซี่ยงหานซวงกับหร่วนจื่อเฟิง ทุกคนลุกขึ้นยืน ประจันหน้ากัน
บรรยากาศหนักอึ้งขึ้น
อู๋ปู๋อวี่จู่ ๆ ก็ขยับเข้าไปหาโหลวหมิงเวย แล้วกะพริบดวงตาใสซื่อ
“แหม เขาคิดในใจว่า กำลังจะตีกันแล้ว ทำยังไงดี จะสู้ไม่ไหวหรือเปล่า ถ้าไม่ลงมือตอนนี้จะดูขี้ขลาดเกินไปไหม ยอมแพ้ก็เสียหน้าแย่ หรือรอหัวหน้ากลุ่มชิวก่อนดี? แต่สมอราชันของฉีหลิงอู๋จากกลุ่มบีดูเก่งเอาเรื่อง อาจจะแข็งแกร่งกว่าชิวอวี่ด้วยซ้ำ—”
โหลวหมิงเวยตกใจจนรีบปิดปากเขา พูดตะกุกตะกัก “นะ... นายพูดเหลวไหลอะไร!”
ปฏิกิริยาที่เต็มไปด้วยพิรุธนั้นเผยความคิดในใจออกมาบนใบหน้าหมดแล้ว—
แย่แล้ว ถูกจับได้!
บรรยากาศตึงเครียดพังลงในพริบตา
สมาชิกกลุ่มเอทุกคนจ้องโหลวหมิงเวยเขม็ง
คนที่ยั่วโมโหก็เขา คนที่คิดจะลงมือก็เขา แม้แต่คนที่แอบยอมแพ้ในใจก็ยังเป็นเขา
หลี่ซินหัวเราะออกมาตรง ๆ
ในที่สุดเซี่ยงหานซวงก็เอ่ยปาก เธอแค่นเสียงเย็นชา “เงียบ นั่งลงกินข้าว”
โหลวหมิงเวยงึมงำอิดออด แต่สุดท้ายก็ยอมนั่งลง