หลังจาก “พลังพิเศษสายจิต: อ่านใจ” “พลังพิเศษสายจิต: ตรวจสอบ” และ “พลังพิเศษสายจิต: ความมืด” ก็มีพลังพิเศษสายจิตรูปแบบใหม่ปรากฏขึ้นอีกอย่างหนึ่ง—
สมอราชัน
สี่คำนี้ฟังดูเหมือนเด็กวัยรุ่นคิดเองอยู่บ้าง แต่กลับอธิบายความแข็งแกร่งของพลังพิเศษได้เป็นอย่างดี
หลี่ซินเชิดคาง สีหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
“เป็นไง ชื่อที่ฉันตั้งเพราะใช่ไหม? พลังพิเศษของพี่ฉีเจ๋งขนาดนี้ มีแค่สมอราชันเท่านั้นที่อธิบายได้ สถาบันวิจัยยอมรับชื่อนี้จริง ๆ ด้วย!”
ทุกคน “……”
ชั่วขณะนั้นทุกคนเงียบกริบ สีหน้าซับซ้อน
หลงเทียนอวี่กระโดดลงจากโต๊ะพรวดเดียว ท่าทางแรงจนแผลถูกกระเทือน เขาแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด แต่ตอนนี้ไม่สนอะไรแล้ว
เขาเบิกตากว้าง ตะโกนเสียงดัง “ให้ตายสิ สมอราชัน? ชื่อนี้เด็กชะมัด!!”
อู๋ปู่อวี่เดินไปข้างหลงเทียนอวี่
เขาเสริมเสียงเรียบ “เขาคิดว่าชื่อนี้เท่เกินไป เลยอิจฉา”
หลงเทียนอวี่คร้านจะสนใจเขา พูดต่อ “เซิ่งอัน ชื่อนี้ไม่ได้เรื่อง เด็กจนกระทบภาพลักษณ์กลุ่มบีของเรา เปลี่ยนชื่อเถอะ”
อู๋ปู่อวี่แปล “เขาบอกว่าตัวเองยังไม่มีชื่อเท่ขนาดนี้ หัวหน้าฉีก็ห้ามใช้เหมือนกัน ต้องเปลี่ยนเท่านั้น”
หลงเทียนอวี่ว่า “สถาบันวิจัยคิดอะไรอยู่กันแน่? ชื่อที่เด็กวัยรุ่นคิดขึ้นมาก็เอามาใช้ได้ด้วยเหรอ? ไม่สู้เรียก ‘สมอ’ ไปเลย”
อู๋ปู่อวี่แปล “เขาคิดว่าสมอราชันเท่เกินไป ส่วนสมอก็ฟังดูไม่เลว แนะนำอย่างยิ่งให้เปลี่ยนเป็นสมอ”
เซิ่งอันฟังอย่างสงบนิ่ง
รอจนทั้งสองพูดจบ เธอจึงหมุนแฟ้มในมือ แล้วเหลือบมองอู๋ปู่อวี่ “นี่เป็นความคิดในใจของหลงเทียนอวี่ หรือเป็นสิ่งที่นายอยากพูดกันแน่?”
ถูกจับได้ อู๋ปู่อวี่ยิ้มเก้อ ๆ “……ทั้งสองอย่าง”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยกลอกตา