ถึงเวลาแล้ว
ฉีหลิงอู๋รู้ เซิ่งอันก็รู้
ร่างกายของเธอหมดเรี่ยวแรงจนขยับไม่ได้แม้แต่น้อย ดิ้นรนก็ไม่ไหว การโจมตีสังหารพุ่งตรงเข้าหาลำคอ พร้อมจิตสังหารอำมหิต
พันธุ์กลายแสยะสีหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้าย
แต่ในจังหวะที่มันลงมือสังหาร เซิ่งอันกลับไม่หลบไม่ถอย เธอเผยรอยยิ้มของผู้ชนะ
“แกแพ้แล้ว” เธอพูด
ก่อนการโจมตีจะถึงลำคอ มันก็หยุดกึก พันธุ์กลายยังคงแสดงสีหน้าเหี้ยมเกรียมเช่นเดิม มีเพียงแววตาดุร้ายที่แปรเปลี่ยนเป็นงุนงง
เลือดค่อย ๆ ไหลลงมาจากหว่างคิ้ว
มันเบิกตากว้าง ก่อนล้มลงไปทั้งร่าง
—ก่อนที่แววตาจะฉายความงุนงง มันก็ตายไปแล้ว
ตอนที่มันมั่นใจว่าตนจะชนะ ตอนที่ถูกเซิ่งอันยั่วจนแทบคลุ้มคลั่ง และตอนที่ตัดสินใจทุ่มสุดกำลังเพื่อโจมตี มันก็ตายไปแล้ว
เซิ่งอันหอบหายใจ น้ำเสียงแหบพร่าแต่มั่นใจ “แกแพ้แล้ว จางเจียเหลียงไม่เคยโง่ แกประเมินประเทศนี้ต่ำไป และประเมินพวกเราต่ำไปด้วย”
ฟ้าดินและผู้คนล้วนเป็นใจ
ศึกครั้งนี้คำนวณไว้รอบด้าน
ดวงตาของเซิ่งอันพร่ามัว เธอหันไปมองทางฉีหลิงอู๋ ที่นั่นเพื่อนร่วมทีมกำลังวิ่งกรูกันมาหาเธอ เจี่ยงอวี๋วิ่งไปร้องไห้ไป
รอยยิ้มของเซิ่งอันยิ่งสดใสขึ้น
—หัวหน้าฉี คนรักที่เธอฝากแผ่นหลังไว้ได้
เป็นอย่างที่คิด
พวกเขาชนะอีกครั้ง
ท้องฟ้าสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ขอบฟ้าเริ่มเป็นสีขาวรำไร ดวงอาทิตย์ใกล้ขึ้นแล้ว
“พี่เซิ่ง!” เจี่ยงอวี๋ร้องไห้จนแทบเสียสติ
เธอวิ่งมาถึง แล้วยื่นมือไปดึงร่างพันธุ์กลายที่ทับอยู่บนตัวเซิ่งอันออก
ตั้งแต่เริ่มทำไร่เรี่ยวแรงของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว