ในหัวของฉีหลิงอู๋ปรากฏโครงข่ายพิกัดขนาดมหึมา
ขณะเดียวกัน เขาก็ดูเหมือนจะ “มองเห็น” ทุกคน!
ในมุมมองภายในสมองของเขา ทุกคนกระจายตัวอยู่บนโครงข่ายราวกับภาพสองมิติ เขาสามารถล็อกเป้าหมายแต่ละคนได้อย่างแม่นยำ
ท่ามกลางความมืด ไม่ต้องทดลอง ไม่ต้องค้นหา ไม่ต้องเล็ง เขาล็อกเป้าเงาร่างหนึ่งที่กำลังเข้าใกล้เซิ่งอันได้อย่างแม่นยำ
ไร้เสียงปืน ไร้การเคลื่อนไหว
แม้แต่ไกปืนไรเฟิลซุ่มยิงในมือ เขาก็ไม่ได้เหนี่ยว
แต่ในห้วงอากาศ เส้นเล็งสีแดงยาวเหยียดของปืนซุ่มยิงเล็งตรงไปยังเงาร่างที่ถูกล็อกเป้า ราวกับมีปืนซุ่มยิงกระบอกมหึมาเหนี่ยวไกอย่างไร้เสียง!
เงาร่างนั้นล้มลงพร้อมเสียง “ปัง” ความมืดมิดพลันสลาย ทุกคนกลับมามองเห็นอีกครั้ง
ท้องฟ้าขาวซีดราวสีท้องปลาเจิดจ้าขึ้นฉับพลัน ดวงอาทิตย์ยามเช้าสาดแสงลงบนทุกคน แสงอรุณแผ่เต็มฟ้า
เมื่อแน่ใจว่าเซิ่งอันปลอดภัยดี ฉีหลิงอู๋ก็ทรุดลงช้า ๆ
“หัวหน้าฉี!”
อวี๋เฟิงเพิ่งมองเห็นรอบตัวชัดเจน ก็เห็นหัวหน้าฉีล้มลง เขารีบรับร่างอีกฝ่ายไว้ สีหน้าร้อนใจ ครั้นแน่ใจว่าหัวหน้าฉียังมีชีวิตอยู่จึงถอนหายใจยาว ดวงตายังคงสับสน
“หัวหน้าฉีไม่เป็นไรใช่ไหม?” เซิ่งอันถาม
อวี๋เฟิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับ เหมือนจะแค่หมดสติไป”
เขาสับสนอย่างหนัก
จู่ ๆ ก็มืด จู่ ๆ ก็สว่าง คนอื่น ๆ ต่างสับสนไม่ต่างจากเขา ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
จี้หย่าหนียืนนิ่งงัน “เกิดอะไรขึ้น?”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยยังขวัญเสียไม่หาย น้ำเสียงแหบพร่า “นั่นไม่ใช่ผู้หญิงเมาเหล้าเลยสักนิด แต่เป็น—พวกเดียวกัน เป็นพันธุ์กลายอีกตัว!”
คำพูดสี่คำสุดท้ายเต็มไปด้วยความหวาดผวา
หญิงคนนั้นล้มอยู่ไม่ไกลจากเซิ่งอัน
เซิ่งอันเดินเข้าไป ปัดผมยุ่งเหยิงของเธอออก เผยให้เห็นใบหน้า
“เป็นอย่างที่คิด” เซิ่งอันถอนหายใจเงียบ ๆ “อาจารย์สวี ผู้มีพลังพิเศษสายจิต สวีเจีย”
สวีเจียที่หายตัวไปตลอดก็กลายเป็นพันธุ์กลายเช่นกัน
“จางเจียเหลียง” วิ่งมาหา บางทีเขาอาจไม่ได้แค่อยากหนี แต่ยังอยากมารวมตัวกับสวีเจียด้วย