หลงเทียนอวี่ขึ้นเสียงสูง “ผู้ชายที่เพิ่งซ้อมฉันเมื่อกี้น่ะเหรอ?!”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยพยักหน้าเสริม “ผู้ชายที่ใช้ปืนหกนัดตรึงนายติดพื้นเมื่อเช้าตอนหกโมงด้วย หัวหน้าฉีของพวกเราไง”
หลงเทียนอวี่: “…”
ตรึงติดพื้น…
จริง ๆ ไม่ต้องย้ำก็ได้
เขาอยากโวยวาย อยากบอกว่าจะดวลกับผู้ชายคนนั้นตัวต่อตัว ทั้งยังอยากบอกว่าเซิ่งอันตาถั่ว ถึงได้ไปชอบหมอนั่น
แต่พอนึกถึงรูปร่าง หน้าตา ฝีมือยิงปืน และรัศมีของอีกฝ่าย
ก่อนปลุกพลังพิเศษ เขาต้องยอมรับว่าต่อให้พยายามแค่ไหนก็เทียบอีกฝ่ายไม่ติด ส่วนหลังปลุกพลังพิเศษแล้ว เขา…ก็ยังถูกจัดการไปอีกสองครั้ง เกือบตายคากระบอกปืนของอีกฝ่าย
คำโวยวายของหลงเทียนอวี่จึงติดอยู่ในคอ พูดไม่ออกสักคำ
ลมหายใจของเขาเริ่มถี่กระชั้น
ฮ่าวจิ้งเยี่ยหนีบแฟ้มไว้ข้างตัว ยังคงยิ้มพลางพูดต่อ “อย่าตื่นเต้นสิ ยิ่งตื่นเต้น เลือดตรงลำคอก็ยิ่งไหลมากนะ”
หืม?
หลงเทียนอวี่คลายมือ ก้มมองหน้าอก
ก่อนหน้านี้เสื้อก็เปียกชุ่มอยู่แล้ว ตอนนี้เลือดยิ่งไหลลงมาไม่หยุด กระทั่งบนพื้นยังนองเป็นแอ่ง…
บ้าจริง!
บาดเจ็บหนักขนาดนี้เลยเหรอ?!
ภาพตรงหน้ามืดวูบ เขาหมดสติไป
ฮ่าวจิ้งเยี่ยตะโกนเรียกอย่างคล่องแคล่ว “ช่วยชีวิตด่วน!”
ด้านนอก
หลังเซิ่งอันกับฉีหลิงอู๋ออกจากห้อง ทั้งคู่ก็สบตากันแล้วยิ้ม
เซิ่งอันยิ้มจนหางตาโค้ง “ใช้ได้เลยนะ หัวหน้าฉี ยังร่วมมือกันดีเหมือนเดิม ไม่ได้เอาชีวิตเขาจริง ๆ ด้วย”
เด็กไม่เชื่อฟังก็ต้องตี
หลงเทียนอวี่เหมือน “หลงอ้าวเทียน” ไม่มีผิด หยิ่งผยองจนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
แต่เขาก็ยังมีจิตใจดีงามที่หาได้ยาก ทั้งยังไว้ใจเพื่อนร่วมทีม สองหมั่นโถวแบ่งกันสามคน และเลือกลงมือกับคลังเสบียงของรัฐที่เขาคิดว่าจะถูกทำลาย แทนที่จะปล้นคนใกล้ตัว