หลงเทียนอวี่: “……”
เขาไม่เคยนึกเลยว่ามันจะเป็นเหตุผลข้อนี้!
ทั้งคนพลันตกอยู่ในภวังค์
จางเจียเหลียงออกไปแล้ว
จุดประสงค์ที่เขามาก็แค่แวะมาดู “ผี” แล้วถือโอกาสอ้อนวอนให้เซิ่งอันรับเขาเข้าหน่วยงานพิเศษ
เห็นชัดว่าเซิ่งอันกับหลงเทียนอวี่มีเรื่องต้องคุยกัน เขาจึงรู้กาลเทศะ ออกไปรอข้างนอก
หลงเทียนอวี่นั่งเหม่ออยู่บนเตียง ครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
เซิ่งอันนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ ฉีหลิงอู๋ยืนอยู่ด้านหลังเธอตลอดเวลา เงียบกริบ แต่กลับกดดันคนอื่นอย่างหนักหน่วง
เซิ่งอันเอ่ยขึ้นว่า “ขโมยคลังเก็บของของชาติ หลงเทียนอวี่ ใจกล้าไม่เบาเลยนะ”
หลงเทียนอวี่ได้สติกลับมาแล้วหัวเราะเยาะ
“พวกคุณรู้อยู่ไม่น้อย แถมยังสืบเรื่องของพวกเราจนกระจ่าง คงรู้อยู่แล้วว่าวันสิ้นโลกกำลังจะมา แล้วทำไมยังพูดอะไรไร้เดียงสาแบบนี้อีก?”
“พอวันสิ้นโลกมาถึง ของพวกนั้นก็จะถูกทำลายจนหมด พวกเราเอาออกมาก่อน เท่ากับช่วยประเทศเก็บรักษาเสบียงไว้ได้มากขึ้น มีปัญหาตรงไหน?”
เซิ่งอันสีหน้าเรียบเฉย “เมืองสือจะถูกอุกกาบาตชน นายก็เลยถือโอกาสปล้นของฟรีอย่างสบายใจงั้นเหรอ?”
หลงเทียนอวี่ตกใจ “คุณรู้ด้วยเหรอ?!”
เซิ่งอันตอบ “ฉันบอกแล้วว่าเรารู้อะไรมากมาย อุกกาบาตจะตกที่ไหนบ้าง ผู้เชี่ยวชาญกำลังคำนวณกันอยู่ อีก 13 วันพวกเขาจะหาพื้นที่ที่เหมาะให้มนุษย์หลบภัยได้ ส่วนพวกเราก็เริ่มขนย้ายเสบียงลงใต้ดินแล้ว ของที่พวกนายจะขโมยไปก็ยังเป็นทรัพย์สินของชาติ และเป็นเสบียงสำหรับผู้คนอีกนับไม่ถ้วนในอนาคต”
ของเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งไร้เจ้าของ และยิ่งไม่ถูกทำลายไปพร้อมกับวันสิ้นโลก การเอาไปก็คือการขโมย ไม่มีสิทธิ์คิดว่าตัวเองทำถูกแล้ว