ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ราวกับเป็นสัญชาตญาณ หลงเทียนอวี่คว้าตัวเซิ่งอันกับกู้เชียนเซิง แล้วหายวับไปจากจุดนั้น
เคอเจียเสวี่ยชะงักงัน
แววตาของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง «เกิดอะไรขึ้น?»
อู๋ปู้อวี่ก็งุนงงไม่แพ้กัน เขาส่ายหน้า พึมพำว่า «พี่เซิ่งคงเจออะไรเข้าแล้วมั้ง? หรือฆาตกรจะอยู่ตรงประตูใหญ่?»
«นายอ่านใจทุกคนไปแล้วไม่ใช่เหรอ?» เคอเจียเสวี่ยเกาศีรษะ
ก็ใช่ เขาอ่านใจทุกคนไปแล้ว
ชาวบ้านแต่ละคน เขาอ่านใจมาหมดแล้ว
พวกตำรวจล้วนมาถึงหลังเกิดเหตุ ทั้งยังยืนยันกันได้
ที่เหลือก็มีแค่สมาชิกกลุ่มบีพวกเขา ซึ่งยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่
แล้วจะเป็นใครได้อีก?
—เดี๋ยวก่อน!
ยังมีอีกคนจริง ๆ
อู๋ปู้อวี่นึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์สดใสนั้น นึกถึงรอยยิ้มเจิดจ้าเปี่ยมชีวิตชีวาของอีกฝ่าย พลันรู้สึกขนลุกซู่
จางเจียเหลียง
จางเจียเหลียง ผู้ปลุกพลังพิเศษขึ้นมา ช่วยรักษาความสงบเรียบร้อย และถูกพวกเขานับรวมเป็นพวกเดียวกันแล้ว!
ชั่วพริบตา ความเย็นเยียบก็แล่นวาบขึ้นมาตามสันหลัง
*
หน้าประตูใหญ่
หลังเซิ่งอันจากไป ฉีหลิงอู๋ยังคงยืนอยู่ที่เดิม กอดปืนไว้ในอ้อมแขน แววตาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์
เจี่ยงอวี๋นั่งคร่อมเก้าอี้ หันหน้าเข้าหาพนัก วางคางบนพนักเก้าอี้แล้วพึมพำ «สุดท้ายคนร้ายเป็นใครกันแน่? หรือจะเป็นอาจารย์สวีที่ไม่โผล่มาจริง ๆ?»
สวีเจียเป็นผู้มีพลังพิเศษสายจิต อยู่ในชุมชนนี้พอดี เกิดคดีฆาตกรรมขึ้นพอดี แถมเธอยังไม่ปรากฏตัวอีก
ช่างบังเอิญเกินไป
ซ่งหลินเวย์กับว่านหยวนกำลังรวบรวมข้อมูลที่ซิงก์จากแต่ละจุดแบบเรียลไทม์ ส่วนฮ่าวจิ้งเยี่ยยืนอยู่ข้าง ๆ
เขาเงยหน้ามองเจี่ยงอวี๋
«เป็นไปได้มาก พลังพิเศษของอาจารย์สวีทำให้คนอื่นมองไม่เห็น ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับล่องหนได้ไม่ใช่เหรอ?»
หลี่ว่านหยุนพิงป้อมยามอย่างเบื่อหน่าย