ขนลุกชันในพริบตา หนังศีรษะชาไปหมด
แม้แต่หลี่ว่านหยุนกับหลงเทียนอวี่ที่คิดว่าตัวเองยังพอมีสติ ก็รู้สึกเหมือนลมหนาวพัดผ่านจนตัวเย็นวาบ
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ว่านหยุนจึงเอ่ยเสียงแหบพร่า “ความทรงจำของฉันชัดเจนดี ถ้ามีใครลงมือกับความทรงจำจริง ๆ ก็ต้องเป็นเรื่องที่ฉันไม่รู้ตัวแน่”
หลงเทียนอวี่พยักหน้าเห็นด้วย สีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย
ถ้าเพิ่งรู้จักเซิ่งอัน หรือยังไม่รู้จักเธอ ตอนเธอพูดแบบนี้ เขาคงสวนกลับไปแล้วว่า ความทรงจำของตัวเองมีปัญหาหรือเปล่า เขาจะไม่รู้ได้ยังไง?
แต่พอคุ้นเคยกับเซิ่งอันแล้ว…
—ให้ตายเถอะ เขาอาจไม่รู้จริง ๆ ก็ได้
คำพูดของผู้หญิงคนนี้ทำให้ต้องระมัดระวัง
ฮ่าวจิ้งเยี่ยพยักหน้า “ใช่ ในรายงานก็มีข้อสันนิษฐานนี้ พวกเขาตายกันในปีที่สองของวันสิ้นโลก และความทรงจำก็จบลงในปีที่สอง นี่เป็นจุดน่าสงสัย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่งก่อนเสริม “แน่นอน นี่เป็นแค่ข้อสันนิษฐาน”
ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ
หลี่ซินฟังจนมึนหัว ไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิด
“ฉันฟังไม่รู้เรื่อง” เขาลองเอ่ยขึ้น “สรุปคือ ‘เทพ’ ช่วยพวกเรา ให้กลับมาเริ่มต้นใหม่และปลุกพลังล่วงหน้า แต่ขณะเดียวกันก็มีพลังอีกสายที่ช่วยพวกพันธุ์กลาย แถมอาจดัดแปลงความทรงจำของผู้เกิดใหม่ด้วยงั้นเหรอ?”
เจี่ยงอวี๋หัวเราะหยันเบา ๆ “รู้อยู่แล้วว่านายไม่ฉลาด ถึงฟังไม่รู้เรื่อง”
เธอกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหันไปมองฮ่าวจิ้งเยี่ย “ที่เขาพูดหมายความแบบนี้หรือเปล่า?”
หลี่ซิน “……”
—เธอก็ไม่ได้ดูฉลาดกว่าเลยนี่!
เธอก็ฟังไม่รู้เรื่องเหมือนกันไม่ใช่หรือไง!!
ฮ่าวจิ้งเยี่ยตอบ “ตอนนี้เข้าใจแบบนั้นไปก่อนได้ แต่ ‘ท่าน’ อาจไม่ใช่ ‘เทพ’ ก็ได้ แค่สมมติว่าเป็นเทพ ส่วนพลังอีกสายดัดแปลงความทรงจำหรือไม่ และดัดแปลงอะไรไปบ้าง เรายังไม่รู้”