บรรยากาศรอบตัวคล้ายเงียบลงไปด้วย
ลมกลางคืนพัดเอื่อย ๆ นำพาความเย็นมา อุณหภูมิลดฮวบจนเริ่มหนาว
เซิ่งอันกระชับเสื้อผ้า เสียงแจ่มชัดยามค่ำคืน
“พันธุ์กลายน่ากลัวแค่ไหน ตัวอย่างของจางเจียเหลียงก็อยู่ตรงหน้าแล้ว อีกอย่าง พันธุ์กลายยังสืบทอดความทรงจำ สติปัญญา และความสามารถของร่างที่มันอาศัยอยู่ ถ้าฉันกลายเป็นพันธุ์กลายขึ้นมา พลังทำลายล้างคงไม่น้อย”
เธอหันไปมองฉีหลิงอู๋ สีหน้าสงบนิ่ง “ชาติที่แล้วพวกเขาไม่รู้จักฉันเลย ถ้าไม่ใช่เพราะซ่อนความลับอะไรไว้ การที่ฉันตายในวันสิ้นโลกมาถึง และการกลายเป็นพันธุ์กลาย ก็มีโอกาสเกิดขึ้นได้มากทั้งคู่”
จะกลายเป็นพันธุ์กลายหรือไม่ และจะกลายเป็นเมื่อไร ล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น
เซิ่งอันไม่ตัดความเป็นไปได้นี้ทิ้ง
หลังจากฉีหลิงอู๋เงียบไปนาน เขาก็ถามเธอว่า “หลังกลายเป็นพันธุ์กลายแล้ว จะสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปจนหมดทุกคนเลยหรือ?”
“ดูจากตอนนี้ก็ใช่”
เซิ่งอันพยักหน้า น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันไม่คิดว่าจางเจียเหลียงจะยังทำร้ายครอบครัว ทั้งที่ไม่เหลือสติแม้แต่น้อย ความห่วงใยที่มีต่อครอบครัวก็ยังช่วยให้เขาฝืนต่อไปไม่ได้ นั่นมากพอจะบอกว่า ตั้งแต่เริ่มกลายเป็นพันธุ์กลาย วิญญาณเดิมของร่างกายก็ได้ตายไปแล้ว ร่างที่ยังมีชีวิตอยู่ถูกพันธุ์กลายเกาะกินอยู่”
จางเจียเหลียงคือตัวอย่างที่มีชีวิต
เขาทำให้พวกเขาได้รู้ว่าพันธุ์กลายร้ายกาจเพียงใด และยังทำให้รู้ด้วยว่า...พันธุ์กลายน่าสะพรึงกลัวแค่ไหน
นิ้วของฉีหลิงอู๋ขยับเล็กน้อย เขาวางปืนที่พกติดตัวไว้บนเข่า
แม้จะปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้แล้ว เขาก็ยังไม่เคยปล่อยปืนไรเฟิลซุ่มยิงให้ห่างมือ ปืนกระบอกนี้เป็นรางวัลจากเบื้องบน นับตั้งแต่วันที่ได้รับมา เขาก็ไม่เคยวางมันลง
ฉีหลิงอู๋หยิบกระสุนหนึ่งนัดออกจากซองกระสุน