นับถอยหลังสู่วันสิ้นโลก: 15 วัน
เช้าตรู่ เซิ่งอันก็พาฮ่าวจิ้งเยี่ยออกจากค่าย ซ่งหลินเวย์อยู่ดูแลเรื่องต่าง ๆ ภายในค่าย และคัดกรองพวกนอกรีตต่อไป
“หลังจากติดต่ออีกฝ่ายเมื่อวาน เขาก็กระตือรือร้นมาก แถมยังเสนอให้นัดพบกันที่เมืองหลวง” ฮ่าวจิ้งเยี่ยรายงานสถานการณ์ “อีกเรื่อง—”
เสียงของเขาหยุดลงกะทันหัน
เขาเห็นชิวอวี่ที่กำลังจะออกไปข้างนอกเช่นกัน
ชิวอวี่ไม่ได้มาคนเดียว ยังพาผู้ช่วยกู่เฉิง รวมถึงโหลวหมิงเวยกับเกิ่งเล่อเชียนมาด้วย
แขนของโหลวหมิงเวยยังคล้องผ้าพยุงอยู่ เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานเซิ่งอันลงมือไม่เบา
ทั้งสองฝ่ายต่างสังเกตเห็นกัน
เมื่อสบตากัน สีหน้าของโหลวหมิงเวยก็พลันย่ำแย่ลง
เซิ่งอันพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนเดินไปยังจุดจอดรถ
โหลวหมิงเวยอดไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นว่า “หัวหน้าเซิ่งจะไปไหนหรือ?”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยยิ้มไร้อารมณ์เลียนแบบเซิ่งอัน “เรื่องของกลุ่มบี คงไม่จำเป็นต้องรายงานกลุ่มเอหรอกมั้ง? แต่พวกคุณนี่สิ ได้ยินว่าถูกสั่งให้เขียนรายงานสำนึกผิด เขียนเสร็จกันหรือยัง?”
มือข้างที่ยังดีของโหลวหมิงเวยกำแน่น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธ
เกิ่งเล่อเชียนก้าวออกมาหนึ่งก้าว แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า
“อย่าถือสาพี่โหลวเลย เขาเป็นคนอารมณ์ร้อน แต่ที่จริงก็เป็นห่วงพวกคุณนะ พวกนอกรีตต่างก็มีสถานการณ์พิเศษไม่มากก็น้อย จึงรับมือให้มาอยู่ฝ่ายเราได้ยากหน่อย แต่พลังพิเศษของหัวหน้าชิวค่อนข้างพิเศษ ถ้าหัวหน้าเซิ่งต้องการ พวกเราช่วยได้”
ฟังดูอ่อนโยน แต่แท้จริงแล้วก็จิกกัดไม่ต่างกัน
กำลังบอกว่าเซิ่งอันสู้ชิวอวี่ไม่ได้!
ฮ่าวจิ้งเยี่ยหัวเราะเย็นชา “ไม่ต้องรบกวนพวกคุณหรอก หัวหน้าเซิ่งไม่เคยพลาด คิดว่าหัวหน้าชิวน่าจะรู้ดี”
“ไม่เคยพลาดก็จริง แต่ดูเหมือนความคืบหน้าจะไม่ค่อยราบรื่นนะ?”
กู่เฉิงเหลือบมองฮ่าวจิ้งเยี่ย ก่อนจะละสายตาแล้วพูดต่อ “อย่างไรเสียกำลังของกลุ่มบีก็ยังอ่อนด้อยไปหน่อย ไม่สู้รวมสองกลุ่มเข้าด้วยกันเลยล่ะ พลังของหัวหน้าชิวใช้ประโยชน์ได้มาก จะได้บริหารหน่วยงานพิเศษดียิ่งขึ้น”