——เซิ่งแห่งยุครุ่งเรือง อันแห่งบ้านเมืองสงบสุข ประชาชนอยู่เย็นเป็นสุข
เจี่ยงอวี๋กับหลี่ซินต่างชะงักงันไป ครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
เซิ่งอัน ที่แท้ก็หมายความเช่นนี้
“ไปได้แล้ว พวกเธอต้องไปเข้าเรียน” เซิ่งอันเอ่ยอย่างไม่ปรานี
“อ๊าก——” ทั้งสองได้สติพร้อมกัน แล้วร้องโหยหวน
เจี่ยงอวี๋ถึงกับกุมศีรษะ ร้องครวญคราง “พี่เซิ่ง ฉันปวดหัว เมื่อกี้โดนพลังพิเศษของชิวอวี่…”
เซิ่งอันไม่แม้แต่จะหันกลับมา “เดาสิว่าฉันเชื่อไหม รีบไสหัวไปเข้าเรียนได้แล้ว”
พูดจบ เธอก็กวักมือเรียก “ฮ่าวจิ้งเยี่ย ซ่งหลินเวย์ ไปกันต่อ คัดกรองพวกนอกรีต”
หลี่ซินและเจี่ยงอวี๋ “……”
อ้อ นึกว่าไม่สนใจความแข็งแกร่งของกลุ่มเอจริง ๆ ซะอีก
ที่แท้ก็แอบพยายามอยู่เงียบ ๆ
ฮ่าวจิ้งเยี่ยกับซ่งหลินเวย์เดินตามเซิ่งอันจากไป ส่วนหลี่ซินกับเจี่ยงอวี๋ยังนั่งแช่อยู่ที่เดิม ไม่ยอมขยับ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะถูกส่งไปโรงเรียนไม่มีผิด
ถ่วงเวลาได้อีกสักนาทีก็ยังดี
หลี่ซินทำหน้าบิดเบี้ยว “ชีวิตแบบนี้มันน่าเกลียดชะมัด! แย่ยิ่งกว่าตอนที่ฉันยังไม่ตื่นพลังพิเศษอีก!”
เจี่ยงอวี๋ทำตาปลา “เฮ้อ อย่างน้อยนายก็ยังเป็นนักเรียนมัธยมปลาย ไม่ต้องปรับตัวใหม่ ส่วนฉันเรียนจบแล้วแท้ ๆ ยังต้องย้อนกลับไปก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีก… นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย”
หลี่ซินกัดฟัน “ถ้าไม่ได้ทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น ฉันไม่มีวันยอมใช้ชีวิตแบบนี้เด็ดขาด”
เจี่ยงอวี๋พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ฉันใกล้จะทนไม่ไหวแล้ว…”
“น่าอนาถจริง ๆ”
“อนาถสุด ๆ ไปเลย”
ไม่ไกลนัก มีคนตะโกนเรียก——
“เจี่ยงอวี๋ มัวทำอะไรอยู่? รีบมาฝึกเพาะเลี้ยงเร็วเข้า!”
“หลี่ซิน นี่นายโดดเรียนอีกแล้วเหรอ? อยากโดนตีหรือไง? รีบมาเข้าเรียน!”
หญิงที่ชะตากำหนดกับผู้ถูกเลือกจากฟ้าสบตากัน ก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกัน