ไม่นาน เซิ่งอันก็พาฮ่าวจิ้งเยี่ยเข้ามา
จางเจียเหลียงมองเลยไปด้านหลังเซิ่งอันกับฮ่าวจิ้งเยี่ย นอกจากผู้อำนวยการกับตำรวจอีกสองนาย ก็ไม่มีใครตามมาอีก
คนอื่นล่ะ?
ผู้นำล่ะ?
ผู้อำนวยการเอ่ยขึ้นในตอนนั้นว่า “คนนี้แหละที่คุณอยากพบ มีเรื่องอะไรก็บอกหัวหน้าเซิ่ง”
จางเจียเหลียงชะงัก
อะไรนะ?
ยังหนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ?!
เมื่อเห็นแววสงสัยในสายตาเขา เซิ่งอันก็เอ่ยอย่างสงบนิ่ง “ไม่ต้องห่วง ที่นี่คือสถานีตำรวจ ไม่มีใครหลอกคุณหรอก”
จางเจียเหลียงคิดตามแล้วก็เห็นด้วย
ที่นี่คือสำนักงานตำรวจนครบาลกรุงจิงเฉิง คนที่พามาก็เป็นถึงผู้อำนวยการ อย่างน้อยอำนาจก็ต้องสูงกว่าผู้อำนวยการ
—ถึงจะหนุ่มเกินไปหน่อยก็เถอะ
อีกอย่าง เขาไม่ยอมบอกอะไรเลย การได้พบคนที่มีอำนาจสูงกว่าผู้อำนวยการก็นับว่าเป็นขีดจำกัดแล้ว
อยากพบผู้นำสูงสุดจริง ๆ ก็เป็นไปไม่ได้
เมื่อเห็นเขาผ่อนคลายลง ผู้อำนวยการก็ปิดประตูแล้วเดินออกไป
ภายในห้องประชุมอันว่างเปล่า เหลือเพียงเซิ่งอัน ฮ่าวจิ้งเยี่ย และจางเจียเหลียง
แน่นอนว่ายังมีกล้องวงจรปิดที่แทบสังเกตไม่เห็นด้วย
จางเจียเหลียงดูประหม่าเล็กน้อย มือยังคงกำโทรศัพท์แน่น
เซิ่งอันนั่งลงตรงข้ามเขา น้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้บอกได้หรือยัง สหายจางเจียเหลียง เรื่องสำคัญที่คุณอยากบอกคืออะไร?”
จางเจียเหลียงลังเลเล็กน้อย
จากนั้นเขาก็โน้มตัวไปข้างหน้า เอ่ยอย่างระมัดระวัง “ท่าน... ผู้นำครับ ท่านรับเรื่องเหนือธรรมชาติได้มากแค่ไหน?”
เซิ่งอันเข้าใจทันทีว่าเขากำลังคิดอะไร
เขากลัวว่าเธอจะไม่เชื่อ
เซิ่งอันไม่ได้พูดอะไร เพียงส่งสายตาให้ฮ่าวจิ้งเยี่ย
เขารีบหยิบบัตรประจำตัวที่นำมาด้วยออกมา บนปกบัตรมีตัวอักษรสามคำเขียนไว้ว่า — หน่วยงานพิเศษ