ในช่วงสองสัปดาห์สุดท้าย กู้หนิงไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย ทบทวนบทเรียนแข่งกับเวลา
หลังจากทุ่มเทอ่านหนังสืออยู่สองสัปดาห์ กู้หนิงก็เข้าสอบ
เมื่อสอบวิชาสุดท้ายเสร็จ กู้หนิงก็เดินออกจากห้องสอบ
สวี่หง ครูประจำชั้น เดินเข้ามาหา แล้วยื่นช่อดอกไม้ในมือให้กู้หนิง “กู้หนิง รับไปสิ สอบเสร็จก็จะเรียนจบแล้ว ครูขออวยพรให้เธอเรียนจบอย่างมีความสุขล่วงหน้านะ”
กู้หนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรับดอกไม้จากสวี่หง ดวงตาพราวด้วยหยาดน้ำตา เธอเอ่ยขอบคุณว่า “ขอบคุณค่ะคุณครู คุณครูต้องลำบากเสียเงินแล้ว”
สวี่หงตบมือกู้หนิงเบา ๆ “จะเกรงใจครูทำไม ต่อไปอย่าลืมแวะกลับมาเยี่ยมครูที่โรงเรียนบ่อย ๆ ก็พอ”
“หนูจะกลับมาแน่นอนค่ะ คุณครู”
ผู้คนทยอยเดินออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้ปกครองหลายคนถือดอกไม้ รอลูกของตัวเองอยู่
ครอบครัวหลินมากันทั้งบ้าน ทุกคนอุ้มดอกไม้และถือของขวัญ พอเห็นหลินซูเดินออกมา สมาชิกทั้งครอบครัวก็พากันกรูเข้าไปหา
พ่อกับแม่หลินกล่าวว่า “ลูกรัก เหนื่อยหน่อยนะ ยินดีด้วยที่เรียนจบ นี่เป็นของขวัญจากพ่อกับแม่”
พี่ชายทั้งสองของหลินซูก็ยื่นของขวัญให้เช่นกัน “น้องเล็ก ยินดีด้วยที่เรียนจบ นี่ของขวัญจากพวกเรา”
คุณปู่กับคุณย่าหลินก็ยื่นของขวัญให้เธอด้วย
หลินซูยิ้มดีใจ พลางขอบคุณครอบครัว จากนั้นก็หันไปถามแม่ว่า “แม่ ดอกไม้ที่หนูให้แม่ช่วยซื้ออยู่ไหนคะ”
แม่หลินหยิบดอกทานตะวันช่อหนึ่งออกมา “นี่ไง อยู่ตรงนี้จ้ะ มีอะไรเหรอลูก อยู่ ๆ ทำไมถึงอยากซื้อดอกไม้ล่ะ พวกเราซื้อให้ตั้งเยอะยังไม่ถูกใจอีกหรือ ถึงต้องซื้อเองด้วย”
หลินซูรับช่อดอกไม้มา “เปล่าค่ะ หนูชอบดอกไม้ที่ทุกคนซื้อให้มาก หนูอยากเอาไปให้เพื่อนร่วมโต๊ะ บ้านเขาไม่มีใครอยู่”
“ดีจ้ะ เด็กดีของแม่เก่งที่สุด ไปเถอะ”
คนในครอบครัวหลินมองลูกสาวด้วยความปลื้มใจ
หลังร่ำลากับครูประจำชั้นแล้ว กู้หนิงกำลังจะไปขนหนังสือกลับบ้าน
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหลินซู
“หนิงหนิง”
พอหันไป เธอก็เห็นหลินซูถือดอกไม้วิ่งมาหา
“นี่จ้ะ ยินดีด้วยที่เรียนจบนะ เพื่อนร่วมโต๊ะ”
กู้หนิงรับดอกไม้มา มองหลินซูอย่างจริงจัง “ขอบใจนะเพื่อนร่วมโต๊ะ ยินดีด้วยที่เรียนจบเหมือนกัน”
แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่ได้เตรียมอะไรให้หลินซูเลย จึงทำตัวไม่ถูกขึ้นมา “วันนี้ฉันไม่ได้เตรียมอะไรให้เธอเลย ขอโทษนะ”
หลินซูโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก เราสองคนเป็นใครกันล่ะ”
ทั้งคู่คุยกันอีกสองสามประโยค
หลินซูตบไหล่กู้หนิงเบา ๆ “หนิงหนิง ฉันเชื่อว่าเธอทำได้แน่ ครอบครัวฉันรออยู่ทางนั้น ฉันไปก่อนนะ แล้วเราติดต่อกันบ่อย ๆ ล่ะ”
“ได้เลย บ๊ายบายหลินซู”
กู้หนิงอุ้มดอกไม้สองช่อ พร้อมสะพายกระเป๋าใบใหญ่ที่ใส่หนังสือเต็ม กลับบ้าน
เดิมทีห้องของพวกเธอตั้งใจจะจัดงานเลี้ยงอำลาเรียนจบ แต่โรงเรียนเห็นว่าไม่ปลอดภัย จึงห้ามจัดงานสังสรรค์นอกโรงเรียน ก่อนสอบพวกเธอเลยจัดกันในห้องเรียนครั้งหนึ่ง เรียกว่างานเลี้ยงก็จริง แต่เอาเข้าจริงก็แค่ซื้อผลไม้กับขนมมาให้ทุกคนกินดื่มและพูดคุยกับคุณครูเท่านั้น
พอกลับถึงบ้าน กู้หนิงก็หาแจกันสองใบมาปักดอกไม้ให้เรียบร้อย จากนั้นจึงถือธูปเทียนไปที่หลุมศพของคุณย่า
หลังจุดธูปไหว้คุณย่าแล้ว กู้หนิงก็ยกแจกันที่ปักดอกไม้จากครูประจำชั้นกับหลินซูในวันนี้ขึ้นให้คุณย่าดู
“คุณย่าดูสิคะ นี่ดอกไม้ที่ครูประจำชั้นกับเพื่อนสนิทให้หนูวันนี้ ฮิ ๆ คุณย่าไม่ได้อยู่รอจนหนูสอบเสร็จ ไม่อย่างนั้นคุณย่าต้องซื้อดอกไม้ให้หนูแน่เลย วันนี้คุณย่าไม่รู้หรอกว่าทุกคนมีครอบครัวมารอรับอยู่ข้างนอก หนูเดินออกมาคนเดียว ดูโดดเดี่ยวเหลือเกิน หนูคิดถึงคุณย่ามากค่ะ”
“หนูยังไม่ได้เตรียมของให้พวกเขาเลยด้วย”
“อีกอย่างนะคะคุณย่า ในห้องหนูมีคนหนึ่งน่ารังเกียจมาก เขาด่าหนูว่าเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการ”
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว กู้หนิงยกมือเช็ดมัน
“คุณย่า ถ้าคุณย่ายังอยู่ก็คงดี”
หลังจากพูดจบ ควันที่ลอยขึ้นอย่างช้า ๆ ก็ค่อย ๆ ลอยมาอยู่ข้างกู้หนิง
พอเห็นเช่นนั้น กู้หนิงก็ร้องไห้เสียงดังยิ่งกว่าเดิม
“คุณย่า เป็นคุณย่าหรือเปล่าคะ หนูคิดถึงคุณย่ามาก”
กู้หนิงพูดพร่ำอยู่กับคุณย่าอีกนาน กว่าจะกลับก็เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว
เธอกำลังจะทำอาหาร จู่ ๆ ก็มีคนเคาะประตูรั้ว
“หนิงหนิง อยู่บ้านไหม ลุงทวดเอง”
พอได้ยินเสียง กู้หนิงก็รีบวิ่งไปเปิดประตู
“ลุงทวด มาทำไมคะ”
กู้ซิงกั๋วไพล่มือไว้ข้างหลัง เดินเข้ามา
“ได้ยินว่าวันนี้พวกเธอสอบเสร็จกันแล้ว ไปกินข้าวที่บ้านลุงทวดกัน ป้าทวดทำกับข้าวเสร็จแล้ว”
กู้หนิงปฏิเสธไม่ได้ จึงเดินไปด้วยกัน ระหว่างทางผ่านร้านขายของชำในหมู่บ้าน เธอแวะซื้อน้ำมาหนึ่งขวด
ลูกชายกับลูกสะใภ้ของกู้ซิงกั๋วไปทำงานต่างถิ่นกันหมด หลานชายกำลังเรียนมหาวิทยาลัย ส่วนลูกสาวแต่งงานย้ายไปอยู่ต่างมณฑล ที่บ้านจึงเหลือเพียงเขากับภรรยา
บ้านของกู้หนิงอยู่บนไหล่เขา ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร บ้านที่ใกล้ที่สุดก็ยังต้องเดินหลายร้อยเมตร
กู้ซิงกั๋ว ชายชราร่างเล็ก เดินมาไกลพอสมควรกว่าจะถึงบ้านกู้หนิง
พอพวกเขามาถึง หวังต้าฮวาก็ยกกับข้าวมาวางเต็มโต๊ะแล้ว
พอเห็นกู้หนิง เธอก็เดินเข้ามาจับมืออย่างกระตือรือร้น “หนิงหนิง สอบเสร็จแล้วใช่ไหม ผลสอบเป็นยังไงบ้าง อยู่คนเดียวกลัวหรือเปล่า มีเรื่องอะไรในวันหน้าก็โทรหาป้าทวดกับลุงทวดนะ รู้ไหม อยู่บ้านคนเดียวก็ลงกลอนประตูให้เรียบร้อย เข้าใจหรือเปล่า”
กู้หนิงตอบว่า “หนูน่าจะทำได้ดีค่ะป้าทวด หนูไม่กลัวอยู่คนเดียว ไม่ต้องห่วงนะคะ ปกติหนูก็ล็อกประตูเรียบร้อย ทั้งประตูรั้วทั้งประตูบ้านเลยค่ะ”
“อย่างนั้นก็ดี อย่างนั้นก็ดี มา นั่งกินข้าวเร็ว ดูสิหนิงหนิงผอมลงขนาดนี้ กินเยอะ ๆ หน่อย”
พูดจบก็เอาแต่คีบเนื้อใส่ชามให้กู้หนิง
“ขอบคุณค่ะป้าทวด พอแล้วค่ะ พอแล้ว”
หลังกินข้าวเสร็จ ตอนกู้หนิงจะกลับ หวังต้าฮวาก็หยิบแอปเปิลที่ใส่ถุงไว้แล้วส่งให้กู้ซิงกั๋วถือ
“เอาไฟฉายไปด้วย ไปส่งหนิงหนิงกลับบ้าน”
กู้ซิงกั๋วถือไฟฉาย ส่วนกู้หนิงเดินตามอยู่ข้าง ๆ
เมื่อถึงบ้านกู้หนิง กู้ซิงกั๋วยื่นถุงแอปเปิลในมือให้เธอ
“เอาไปกินสิ ลูกพี่ลูกน้องของเธอสั่งซื้อทางอินเทอร์เน็ตให้ ลุงยังต้องวิ่งไปเอาถึงในเมืองโน่นแน่ะ”
กู้หนิงรับแอปเปิลมาโดยไม่เกรงใจ แล้วกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณค่ะลุงทวด ฝากขอบคุณพี่ชายลูกพี่ลูกน้องด้วยนะคะ”
“เออ ลุงเห็นกระเบื้องหลังคาห้องฝั่งตะวันออกเผยอขึ้นมานิดหน่อย ดึกแล้ว พรุ่งนี้ลุงจะเอาของมาซ่อมให้ ไม่อย่างนั้นฝนตกแล้วน้ำจะรั่วเอา”
เดิมทีกู้หนิงคิดจะปีนขึ้นไปซ่อมเอง แต่พอได้ยินเช่นนั้นก็พูดว่า “ขอบคุณค่ะลุงทวด แล้วหนูจะตักเหล้าที่คุณย่าหมักไว้ใส่กาให้ลุงดื่มนะคะ ฮิ ๆ ยังเหลืออีกครึ่งไหค่ะ”
กู้ซิงกั๋วถูมือ พลางต่อรองว่า “งั้นลุงต้องดื่มให้หมดก่อนค่อยกลับ ไม่อย่างนั้นป้าแก่ที่บ้านยึดไปแน่”
“ไม่ได้ค่ะลุงทวด ดื่มที่นี่ได้แค่นิดเดียว ที่เหลือเอากลับไปให้ป้าทวดจัดการนะคะ”
“เฮ้ เด็กคนนี้นี่ ลุงกลับแล้วนะ ล็อกประตูให้ดี มีเรื่องอะไรก็โทรมา เข้าใจไหม”
“เข้าใจแล้วค่ะลุงทวด ค่อย ๆ เดินกลับนะคะ”
กู้หนิงมองจนเงาของลุงทวดลับไป จึงปิดประตูรั้วและลงกลอนจากด้านใน
เธอจัดของที่หอบกลับมาจากโรงเรียนให้เรียบร้อย แล้วต้มน้ำอาบ
จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างสบายใจ พลิกตัวไปมาหนึ่งรอบ
“เฮ้อ พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นแต่เช้ารีบไปโรงเรียนแล้ว ดีจัง”