เบบี๋? เรียกใครว่าเบบี๋น่ะ?
เซี่ยจือกับระบบ ระบบ 001 ต่างก็เกิดคำถามนี้ขึ้นในใจ
จากนั้นทั้งคนทั้งระบบก็ได้แต่มองฉีซ่งเดินเข้ามา แล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย
เซี่ยจือที่ยังอยู่ใต้ผ้าห่มถูกอุ้มขึ้นมาแบบนั้น
ฉีซ่งหรี่ตาลงนิด ๆ แล้วเอาจมูกถูไถแก้มของเซี่ยจือ
“เบบี๋ตัวหอมน่ากอดจัง”
เซี่ยจือรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัว ทั้งตัวชาจากการกระทำของฉีซ่ง
สติที่ตอนแรกยังไม่ค่อยแจ่มชัดเพราะเพิ่งตื่น พลันตื่นเต็มตาขึ้นมาในทันที
งั้น…ที่เรียกว่าเบบี๋คือเธอจริง ๆ เหรอ?
แม้แต่เซี่ยจือที่มีนิสัยไร้อารมณ์มาแต่กำเนิด ก็ยังตั้งตัวไม่ทันกับเรื่องที่เกิดขึ้น
ระบบ ระบบ 001 ลอยอยู่กลางอากาศ บินวนรอบคนกับตุ๊กตาไม่หยุด
ถ้าระบบไม่ได้เป็นแค่ก้อนกลม ๆ ที่ทำสีหน้ามากกว่านี้ไม่ได้ ตอนนี้คงตาค้างไปแล้ว
ระบบ ระบบ 001 พูดเสียงเนือย ๆ ว่า 【โฮสต์ ฉีซ่งเรียกคุณว่าเบบี๋แน่ะ】
เซี่ยจือเงียบไป ก่อนตอบส่ง ๆ ว่า “ได้ยินแล้ว”
“ตอนฉันหมดสติไปมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
ถึงทำให้คนอย่างฉีซ่งเรียกเธอว่าเบบี๋ได้
ก่อนหน้านี้เซี่ยจือคิดมาตลอดว่าตัวเองพอจะเข้าใจนิสัยของฉีซ่งอยู่บ้างแล้ว
เธอสรุปได้จากการที่ฉีซ่งยั่วอารมณ์เธอครั้งแล้วครั้งเล่า
แต่ตอนนี้ถึงเพิ่งรู้ว่าบางทีเธออาจด่วนสรุปเร็วเกินไป
ฉีซ่งนี่ไร้ขีดจำกัดจริง ๆ!
แต่ฉีซ่งกลับไม่คิดเลยว่าคำเรียกของตัวเองจะมีปัญหาตรงไหน
เขามองตุ๊กตาที่อยู่ในอ้อมแขน เห็นดวงตาของอีกฝ่ายเป็นประกายมีชีวิตชีวา ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของวิญญาณตุ๊กตา ในที่สุดเส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันก็ผ่อนคลายลง