เซี่ยจือเหม่อลอย ดวงตาของตุ๊กตาที่เดิมยังดูมีชีวิตชีวาอยู่บ้าง ตอนนี้กลับดูแข็งทื่อขึ้นมาเล็กน้อย
เธอไม่ได้ยินสิ่งที่ฉีซ่งพูดเลยสักนิด
ตอนนี้มัวแต่ครุ่นคิดเรื่องที่ฉีซ่งเรียกเธออยู่
ฉีซ่งเองก็ไม่ได้คิดจะพูดเรื่องนี้ต่อ เขาไม่อยากให้ตุ๊กตาตัวน้อยเป็นห่วงตัวเอง
ใช่แล้ว ในสายตาฉีซ่ง ตุ๊กตาตัวน้อยต้องเป็นห่วงเขาแน่ ๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ความเกรี้ยวกราดที่ผุดขึ้นในใจฉีซ่งเพราะหลี่หยวนกับคนอื่น ๆ ก็จางหายไปบ้าง
เขาเอาจมูกไปแตะตรงขวัญผมของตุ๊กตาตัวน้อย แล้วถูไถเบา ๆ เหมือนลูกหมา
“ที่รัก ที่รัก ที่รัก...”
เสียงที่เคยเย็นชาและทุ้มต่ำแหบพร่าขึ้นเล็กน้อย ฟังดูเหมือนกำลัง...อ้อนอยู่หรือเปล่า?
ถ้าเพื่อนร่วมชั้นกับคุณครูที่โรงเรียนของฉีซ่งมาเห็นเข้า คงตกใจกันจนแทบช็อก
นี่คือฉีซ่งคนที่ทำหน้าบึ้งทุกวัน ชอบอยู่คนเดียว แถมยังขี้เกียจพูดคนนั้นจริง ๆ เหรอ?
หมอนี่คงถูกสลับตัวไปแล้วแน่ ๆ!
แต่ฉีซ่งกลับไม่เห็นว่าการทำแบบนี้มีปัญหาแม้แต่น้อย เขาถูไถเหมือนยังไงก็ไม่พอ ทั้งซ้ายทั้งขวา
เดิมทีเซี่ยจือก็ยังตั้งสติไม่ได้อยู่แล้ว พอถูกฉีซ่งถูไถไม่หยุดเข้าแบบนี้ ยิ่งทำให้เธอสับสนไปหมด
【อย่าถูแล้ว! อย่าถูแล้ว!】
ระบบ ระบบ 001 ส่งเสียงร้องโวยวายอยู่ข้างเซี่ยจือ：【ฉีซ่ง นายรู้ตัวไหมว่าคาแรกเตอร์นายพังหมดแล้ว!!!】
ไม่ใช่พระเอกหม่นหมองหรอกเหรอ? ไม่ใช่คนที่ต้องได้รับความอบอุ่นและการเยียวยาหรอกเหรอ!? แล้วตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?