เซี่ยจือทะลุมิติมายังโลกนี้เมื่อประมาณหนึ่งเดือนก่อน
ไม่ได้อดนอนจนตาย ไม่ได้ถูกรถบัสชน
เธอแค่ทำเรื่องต่าง ๆ ของวันนั้นเสร็จเหมือนทุกวัน หลับตาเข้านอน แล้วพอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองอยู่ในโลกอีกใบ
แถมยังมีระบบตัวจ้อยที่พูดจ้อไม่หยุดเพิ่มมาอีกหนึ่งตัว
【สวัสดีโฮสต์ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันคือระบบไถ่บาป เรียกฉันว่า 001 ก็ได้】
เซี่ยจือมองเจ้าก้อนสีขาวที่บินว่อนอยู่ตรงหน้าโดยไม่ตอบอะไร
001 ดูเหมือนไม่ได้สังเกตว่าโฮสต์คนใหม่ของตัวเองมีอะไรผิดปกติ ยังคงพูดกับตัวเองต่อไป
【โลกที่คุณอยู่ตอนนี้คือโลกในนิยายพระเอกสายโหดเรื่อง หลังกลับสู่ตระกูลมหาเศรษฐี คุณชายตัวจริงก็คลั่งสังหาร】
【พระเอกฉีซ่งถูกสลับตัวตั้งแต่เด็ก เติบโตในสถานสงเคราะห์ จนถึงปีสุดท้ายของมัธยมปลายตอนอายุ 18 ปี ตระกูลซ่งแห่งเมืองหลวงถึงได้ตามตัวกลับไป】
【แต่คนในตระกูลซ่งไม่ชอบเขา ส่วนคุณชายตัวปลอมก็คอยหาเรื่องเขาอยู่ตลอด】
【ระหว่างนั้น พระเอกฉีซ่งอาศัยความฉลาดและความสามารถจัดการคนที่เคยรังแกเขาจนหมด สุดท้ายถึงขั้นยึดอำนาจควบคุมตระกูลซ่งไว้ในมือ ทำให้ตระกูลซ่งเปลี่ยนมาใช้นามสกุลฉีได้สำเร็จ และในระหว่างการแก้แค้น พระเอกฉีซ่งก็ได้พบกับนางเอกซ่งชิง】
【ทั้งสองผ่านอุปสรรคมามากมาย ก่อนจะลงเอยด้วยกันในที่สุด】
001 พูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงัก
ดวงตาเล็ก ๆ เหลือบมองโฮสต์ของตัวเอง
แล้วก็สบเข้ากับดวงตาใสดุจแก้วของอีกฝ่าย น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย
【แต่เรื่องนั้นเป็นเนื้อเรื่องเดิม】
【โลกนี้เกิดความคลาดเคลื่อนครั้งใหญ่ด้วยสาเหตุที่ไม่ทราบแน่ชัด ร่างของนางเอกซ่งชิงถูกผู้ทะลุมิติเข้ามาครอบครอง】
【ส่วนพระเอกฉีซ่งนั้นมีปัญหาทางจิตใจอยู่บ้างจากประสบการณ์ในวัยเด็ก ที่ภายหลังใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติก็เพราะนางเอกคอยไถ่บาปให้เขาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย ราวกับดวงอาทิตย์ดวงน้อย】
【ตอนนี้ร่างของนางเอกถูกผู้ทะลุมิติครอบครองแล้ว ในเนื้อเรื่องต่อจากนี้พระเอกฉีซ่งมีโอกาสสูงมากที่จะเข้าสู่ด้านมืด และโลกนิยายที่ก่อตัวขึ้นจากพระเอกก็จะพังทลาย】
ก้อนตัวตนจิตสำนึกของ 001 หมุนวนรอบเซี่ยจือหนึ่งรอบ พร้อมส่งเสียงดังแต๊ง ๆ
【ถึงเวลาที่ทีมไถ่บาปอย่างพวกเราจะออกโรงแล้ว!】
001 พูดอย่างเปี่ยมอารมณ์ร่วม【เข้าใกล้พระเอก ดูแลพระเอก ใช้ความรักและการอยู่เคียงข้างคอยให้ความอบอุ่นและช่วยไถ่บาปให้เขา!!】
ผ่านไปพักใหญ่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
001 เพิ่งรู้ตัวว่าบรรยากาศชวนกระอักกระอ่วน ตัวตนจิตสำนึกของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพู
ตอนนั้นเองมันถึงนึกได้ว่า ตั้งแต่ต้นจนจบโฮสต์ของตัวเองยังไม่พูดสักคำ
【โฮสต์ ไม่พูดอะไรเลยแบบนี้เสียมารยาทนะ】
พูดจบ 001 ก็บินวนไปมาด้านหน้าเซี่ยจือหลายรอบ พยายามดึงความสนใจของอีกฝ่าย
เซี่ยจือเริ่มรำคาญจึงเอ่ยขึ้นในที่สุด “ตอนนี้ฉันเป็นตุ๊กตา”
เมื่อครู่เธอสังเกตเห็นแล้วว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน
ตุ๊กตาที่ขยับไม่ได้ พูดไม่ได้ และถูกใครต่อใครโยนทิ้งไว้ตามมุมห้องได้ตามใจ
คนปกติคงตื่นตระหนกกับเรื่องแบบนี้ หรือถึงขั้นมองระบบที่จู่ ๆ โผล่มาเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต
แต่เซี่ยจือไม่เป็นเช่นนั้น เดิมทีเธอก็มีแนวโน้มจะเบื่อหน่ายกับชีวิตอยู่แล้ว ทั้งไม่ได้รู้สึกผูกพันกับโลกนี้มากมายอะไร
จะมีชีวิตอยู่หรือตายไป สำหรับเธอแล้วการเป็นคนหรือเป็นตุ๊กตาก็ไม่ต่างกันมากนัก
คำพูดของเซี่ยจือทำให้ 001 หยุดกระโดดโลดเต้นทันที
【นี่...เป็นความผิดพลาดเล็กน้อยตอนส่งตัวน่ะ โฮสต์ไม่ต้องกังวลนะ ฉันรายงานไปยังฝ่ายระบบแล้ว เดี๋ยวก็จัดการเรียบร้อย】
ตอนพูด 001 เองก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง มันเป็นระบบมือใหม่เพิ่งเริ่มทำงาน เจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก เลยไม่รู้ว่าต้องจัดการยังไง
“อ้อ” เซี่ยจือตอบในใจ ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนัก
แต่ 001 กลับเข้าใจความหมายของคำว่าอ้อนั้นผิดไป คิดว่าเซี่ยจือตกลงแล้ว จึงดีใจขึ้นมา
【โฮสต์ งั้นเรามาวางแผนไถ่บาปกันได้เลย! ถึงตอนนี้คุณจะอยู่ในสภาพตุ๊กตา แต่ฉันยังมี...】
เสียงของเซี่ยจือดังขึ้นอย่างเย็นชา ไร้อารมณ์ “ไถ่บาปเหรอ? ฉันปฏิเสธ”
“รบกวนช่วยปล่อยให้ฉันตายสักที”
……
001 คิดว่าตัวเองฟังผิดไป【โฮ...โฮสต์...เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?】
แต่เซี่ยจือไม่มีท่าทีจะพูดต่อ
เมื่อครู่เธอเพิ่งพบว่า ถึงร่างกายจะขยับไม่ได้ แต่ยังหลับตาได้
และตอนนี้เธอก็หลับตาลงแล้ว
001 รู้สึกราวกับฟ้าถล่ม รีบเปิดดูประวัติชีวิตของเซี่ยจือก่อนทะลุมิติ
โตมาในสถานสงเคราะห์ ตั้งแต่เด็กก็อยู่คนเดียว ไม่เคยเจอเหตุการณ์ร้ายแรงอะไร นี่ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง! เรียนหนังสือ ใช้ชีวิตตามปกติ เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็ถูกมันหลอก...แค่ก! พามายังโลกนิยายเพื่อทำภารกิจ
ทำไมถึงคิดอยากตายตั้งแต่เพิ่งมาถึงล่ะ?
ตามปกติควรจะฮึกเหิม เตรียมแสดงฝีมือเต็มที่ไม่ใช่เหรอ?
001 มือใหม่รู้สึกว่าตัวเองอาจถูกเล่นงานเข้าแล้ว
มันทำตามวิธีขู่บ้างล่อบ้างที่ระบบรุ่นพี่เคยสอนมา
【โฮสต์ ทำภารกิจสำเร็จแล้วจะได้รางวัลด้วยนะ】
【อำนาจ】
【สถานะ】
【เงินทอง】
【ทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับทั้งหมดเลย】
001 พูดอย่างไม่ค่อยชำนาญ พยายามล่อใจเซี่ยจือ
แต่เซี่ยจือไม่หวั่นไหว
001 กัดฟัน ปรับเสียงตัวเองให้ฟังดูน่าขนลุกขึ้นเล็กน้อย
【ถ้าทำภารกิจไม่สำเร็จ โฮสต์จะตายจริง ๆ นะ ไม่ได้ล้อเล่น】
คราวนี้เซี่ยจือถึงลืมตาขึ้น น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เหมือนมีความยินดีที่ยากจะสังเกตเจืออยู่เล็กน้อย “มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ”
001 ยอมแพ้แล้ว 001 หมดหนทางแล้ว
จริง ๆ แล้วการตรวจสอบประวัติชีวิตของเซี่ยจือไม่ได้มีอะไรผิดพลาด
เพียงแต่มันไม่รู้ว่ามีคนประเภทหนึ่งที่เกิดมาพร้อมความรู้สึกเฉยชาต่อสิ่งต่าง ๆ
ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ราวกับเป็นคนจากอีกโลกหนึ่ง
บางครั้งยังมีความคิดแปลก ๆ และสุดโต่งผุดขึ้นมา
แต่ทุกครั้งที่ความคิดเหล่านั้นเริ่มก่อตัว สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดก็จะกดมันลงไป
แล้วกลับกลายเป็นความเกลียดชังตัวเองแทน
ที่จริงเซี่ยจือเคยคิดฆ่าตัวตายอยู่หลายครั้ง แต่เธอก็รู้สึกว่าการฆ่าตัวตายเป็นเรื่องยุ่งยากและโง่เขลา
ดังนั้นในโลกเดิม เธอจึงใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่เข้าสังคม ไม่มีงานอดิเรก
ตอนนี้ระบบบอกว่าหากทำภารกิจไม่สำเร็จเธอจะตาย เซี่ยจือไม่ได้ดีใจอะไรขนาดนั้น แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าในใจมีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
เพราะความคาดหวังเพียงนิดนั้น เซี่ยจือจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนอย่างหาได้ยาก “เริ่มได้หรือยัง?”
001: ……
ฮือ ๆ ๆ ๆ จะรังแกระบบกันเกินไปแล้วนะ!
ไม่เล่นแล้ว!
————
ฉีซ่งเข้ามาในตอนนั้นพอดี
ก่อนจะเปิดประตู เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติในห้องของตัวเองแล้ว
กลางอากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ
คล้ายกลิ่นพุดซ้อนหลังฝนหยุดตก
ฉีซ่งรู้สึกเหมือนสมองสั่นสะเทือนขึ้นมาวูบหนึ่ง
ดวงตาสีดำที่ปกติไร้อารมณ์ดูมืดลึกลงไปอีกเล็กน้อย
ริมฝีปากเม้มเข้าหากันบาง ๆ จนยากจะคาดเดาว่าเขากำลังคิดอะไร
……
ขอพูดไว้ตรงนี้เป็นพิเศษว่า พระเอกกับนางเอกรักกันแบบลูกศรสองทางหนามาก ส่วนฉีซ่งในเนื้อเรื่องนิยายต้นฉบับที่ระบบพูดถึงก็ไม่ใช่ฉีซ่งคนปัจจุบัน