ในกระเป๋านักเรียนมีแต่หนังสือ แล้วก็...ตุ๊กตา?
“แม่งเอ๊ย!” พี่หวังสบถด่า ก่อนเตะเข้าที่ตัวตุ๊กตาเต็มแรง
ตุ๊กตาสวมชุดเจ้าหญิงสีชมพู แต่งตัวประณีตกลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบ จนเปื้อนโคลนไปทั่วตัว
ดวงตาที่เคยเป็นประกายเหมือนถูกฝุ่นดินปกคลุมจนหม่นมัว
แต่ตอนนี้คนกลุ่มนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจเธอ
พี่หวังกับพวกหยิบกระเป๋านักเรียนขึ้นมา ค้นจนทั่วแล้วก็โยนใส่หน้าหลี่หยวน
“ไหนบอกว่ามีเงินไงวะ เงินอยู่ไหน?!”
หลี่หยวนโดนตะคอกจนไม่กล้าพูด ได้แต่ตอบเสียงสั่น “ฉันเห็นชัด ๆ ว่า...”
“แม่งเอ๊ย! แกหลอกพวกเราใช่ไหม!”
พี่หวังพูดพลางตบหน้าหลี่หยวนฉาดหนึ่ง
พอคนอื่นเห็นแบบนั้นก็เข้ามารุมลงมือด้วย
ผ่านไปพักใหญ่ พอเห็นว่าฝนเริ่มตกหนักขึ้น คนพวกนั้นถึงยอมหยุด แล้วด่ากระปอดกระแปดเดินจากไป
ไอ้หลี่หยวนมาหาถึงที่ นึกว่าจะได้เงินค่าขนมไปใช้บ้าง ที่ไหนได้...ถุย!
หลี่หยวนนั่งยองอยู่บนพื้น ฟังจนเสียงฝีเท้าหายไปหมดแล้วถึงค่อยลุกขึ้น
เขาเดินเข้าไปดู แล้วค้นกระเป๋านักเรียนของฉีซ่งอีกรอบ พลางบ่นพึมพำไปด้วย “เป็นไปได้ยังไง”
“เห็นชัด ๆ ว่าหวงกระเป๋าใบนี้มาก ทำไมถึงไม่มีเงินสักหยวนเลยล่ะ”
หลายวันมานี้หลี่หยวนคอยสังเกตฉีซ่ง เห็นว่าอีกฝ่ายหวงกระเป๋าใบนี้มาก ถึงได้คิดชวนพี่หวังกับพวกมาจัดการฉีซ่ง แถมยังเอาใจพวกนั้นได้ด้วย
ไม่คิดเลยว่าในกระเป๋าจะไม่มีอะไรสักอย่าง แถมยังไปทำให้พี่หวังกับพวกโกรธอีก