ทันทีที่ฉีซ่งรู้ตัวว่าถูกขังอยู่ในห้องน้ำ เขาก็รู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ
ช่วงนี้หลี่หยวนไม่รู้เป็นอะไร ถึงได้จ้องเล่นงานเขาอยู่เรื่อย หาเรื่องเขาเป็นครั้งคราว
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแล้ว
ฉีซ่งยื่นมือค้างไว้เหนืออ่างล้างหน้า น้ำไหลหยดลงมาตามปลายนิ้ว
ที่นี่เป็นห้องน้ำของบุคลากรโรงเรียน คนมาใช้น้อย
สะอาด
แต่ก็หมายความว่า ต่อให้เขาถูกขังอยู่ในห้องน้ำ คนอื่นก็ไม่มีทางรู้ตัวในเวลาอันสั้น
จะโทษเขาก็ได้ที่ช่วงนี้ระวังตัวน้อยลงไปหน่อย
เอาเถอะ สาเหตุหลักก็เพราะเขาไม่เคยเห็นหลี่หยวนกับพวกอยู่ในสายตา
ฉีซ่งยกมุมปากขึ้น ทว่าอารมณ์ไม่ได้ดีนัก
ตอนนี้แม้จะถูกขังอยู่ในห้องน้ำ สิ่งแรกที่เขาคิดกลับไม่ใช่ว่าจะออกไปได้ยังไง แต่เป็นตุ๊กตาตัวน้อยในกระเป๋านักเรียนของตัวเอง
“ฉันยังไม่กลับไปแบบนี้ คงไม่เป็นห่วงหรอกนะ”
เสียงของฉีซ่งดังก้องในห้องว่างเปล่า พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ความหงุดหงิดที่ถูกขังอยู่ในห้องน้ำก็เบาบางลงไปบ้าง
“ดีนะที่ตอนออกมารูดซิปกระเป๋าไว้แล้ว คงไม่มีใครเห็นหรอก”
ใช่แล้ว ก่อนออกจากห้องเรียนฉีซ่งรูดซิปกระเป๋านักเรียนไว้ด้วย ตอนแรกแค่ไม่อยากให้ตุ๊กตาตัวน้อยสนใจคนอื่น
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเข้าทางพอดี
“หลี่หยวน...”
ฉีซ่งนึกถึงตัวต้นเหตุอีกครั้ง น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย
เขาไม่ใช่พวกที่ใครจะรังแกได้ง่าย ๆ ก่อนหน้านี้อีกฝ่ายเคยมาหาเรื่องยั่วโมโห เขาก็สั่งสอนไปแล้วครั้งหนึ่ง
ดูท่าคงสั่งสอนไม่พอ
……
ซ่งชิงเรียนคาบหนึ่งอย่างกระสับกระส่าย เธอคอยมองไปทางที่นั่งของฉีซ่งเป็นระยะ
แม้แต่เพื่อนร่วมโต๊ะยังดูออกว่าซ่งชิงมีท่าทีผิดปกติ พอถามว่าเป็นอะไร เธอก็แค่ส่ายหน้า