สรุปแล้วนี่เป็นเพราะกลางวันคิดถึง กลางคืนเลยฝันถึง หรือว่า…ตุ๊กตาตัวน้อยเข้าไปอยู่ในความฝันของเขาจริง ๆ กันแน่?
ฉีซ่งนึกถึงเสียงที่ได้ยินในคืนฝนตกก่อนหน้านี้อีกครั้ง มุมปากเผลอยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
แววตาเป็นประกายสว่างจนน่าตกใจ
ตุ๊กตาตัวน้อยพูดได้ แถมยังเข้าไปในความฝันของเขาได้ด้วย
แม้จะจำหน้าตาของตุ๊กตาตัวน้อยในฝันไม่ค่อยได้ แต่ก็แน่ใจว่าเป็นรูปร่างมนุษย์ ไม่ใช่ตุ๊กตา
ถ้าอย่างนั้น ตุ๊กตาตัวน้อยจะกลายเป็นคนได้หรือเปล่า?
พอคิดแบบนั้น รอยยิ้มบนมุมปากของฉีซ่งก็ยิ่งหุบไม่ลง
เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงคาดหวังให้ตุ๊กตาตัวน้อยกลายเป็นคนขนาดนี้
คิดไม่ออก ฉีซ่งก็ไม่ฝืนครุ่นคิดต่อ อย่างไรเสียก็เป็นของเขา ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตาหรือคนก็เป็นของเขาทั้งนั้น
คิดได้ดังนั้น ฉีซ่งจึงละสายตาจากประตูห้องน้ำ
เขาก้มมองต่ำ พึมพำกับตัวเองว่า “เบบี๋ชื่ออะไรนะ ทำไมลืมไปได้ล่ะ”
……
เซี่ยจือไม่รู้เลยว่าฉีซ่งสืบรู้เรื่องของเธอจนหมดแล้ว ยังคงดีใจที่ตัวเองหมดปัญหาไปอีกเรื่อง
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเคาะ เสียงของซ่งชงดังมาจากหน้าประตู
“พี่ ตื่นหรือยังครับ ผมเข้าไปนะ”
พูดจบก็มีเสียงลูกบิดประตูถูกหมุน
“ออกไป”
ฉีซ่งพูดเสียงเย็นชา ก่อนเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว
หน้าประตู เมื่อได้ยินคำพูดของฉีซ่ง สีหน้าของซ่งชงก็บิดเบี้ยวขึ้นมาทันที