ตระกูลซ่ง
นาน ๆ ทีพ่อซ่งจะออกจากบริษัทแต่เช้า แล้วกลับมาถึงบ้าน
ขณะที่ยังนั่งอยู่ในรถ เขาก็มองเห็นเงาคนยืนอยู่ตรงประตูบ้านแต่ไกล
คิ้วขมวดเข้าหากันทันที
คนขับรถที่นั่งข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า “ประธานซ่งครับ นั่นคุณชายฉีที่เพิ่งรับกลับมาครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น คิ้วของพ่อซ่งก็ยิ่งขมวดแน่นกว่าเดิม
เขาเคยดูรูปของฉีซ่งมาแล้ว ย่อมรู้ว่านั่นคือลูกชายแท้ ๆ ที่เพิ่งตามตัวกลับมา
และเพราะอย่างนั้น อารมณ์ของเขาถึงได้แย่ขนาดนี้
เด็กหนุ่มที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงประตู สวมเสื้อยืดสีดำ สะพายกระเป๋านักเรียน นั่นคือลูกชายแท้ ๆ ที่เขาตามตัวกลับมางั้นเหรอ?
พ่อซ่งไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไร
ขณะนี้ แม้แต่ซ่งชงที่เขาไม่เคยชอบหน้า ก็ยังดูหน้าตาหมดจดขึ้นมาบ้างเมื่อเทียบกับฉีซ่ง
พ่อซ่งคิดพลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “เขามายืนทำอะไรตรงประตู? ถ้าคนอื่นเห็นเข้า จะมองว่าบ้านเรามีระเบียบแบบไหนกัน!”
แม้ตระกูลซ่งของพวกเขาในเมืองหลวงจะเทียบตระกูลเก่าแก่ที่มั่งคั่งเหล่านั้นไม่ได้ แต่ก็ถือเป็นตระกูลใหม่ที่กำลังรุ่งเรืองไม่น้อย
บ้านในโครงการที่พวกเขาอาศัยอยู่ไม่ได้เปิดขายให้คนทั่วไป คนที่พักอยู่ที่นี่ล้วนเป็นบุคคลมีหน้ามีตา
ถ้าคนพวกนั้นเห็นฉีซ่งยืนอยู่ตรงประตูในสภาพแบบนี้ เขาคงขายหน้าแย่
คนขับรถเหลือบมองฉีซ่งที่หน้าประตู ก่อนจะลองถามว่า “หรือว่าเขากำลังรอต้อนรับท่านประธานกลับบ้านครับ?”
พ่อซ่งเองก็นึกถึงความเป็นไปได้นี้ แววตาจึงฉายแววดูแคลน
ระหว่างพูด รถก็ขับเข้าไปในลานบ้าน ก่อนหยุดลงอย่างนุ่มนวล