ซ่งชิงรู้สึกว่าช่วงนี้ตัวเองแปลกไปมาก
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่ฉีซ่งถูกหลี่หยวนขังไว้ในห้องน้ำ แล้วเธอวิ่งไปตามครูมาให้ ความสนใจของเธอก็มักจะเผลอพุ่งไปหาเขาอย่างห้ามไม่อยู่
เดิมทีทั้งสองก็ไม่ได้สนิทกันเท่าไร
เธอเคยคิดจะเข้าไปชวนฉีซ่งคุยอยู่เหมือนกัน บางทีอาจเป็นเพราะเธอเคยช่วยเขา เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ ฉีซ่งจึงไม่ได้เย็นชาเหมือนเวลาอยู่กับคนอื่น แต่คำตอบของเขาก็ยังสั้นกระชับ
ใช่ ไม่ใช่ อืม ได้ บางครั้งถึงขั้นแค่พยักหน้านิดเดียว ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
ซ่งชิงรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้าง
ยังไงเธอก็เป็นคนข้ามมิติมา แม้หลังจากข้ามมิติแล้วจะไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรมากมาย แต่ลึก ๆ ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นอยู่บ้าง
ใครจะคิดว่าเวลานี้กลับถูกฉีซ่งเมินเสียอย่างนั้น
แต่ในขณะที่หงุดหงิด สิ่งที่มีมากกว่ากลับเป็นความสงสัยใคร่รู้
เธอถึงได้เข้าไปอยู่ข้าง ๆ ฉีซ่งครั้งแล้วครั้งเล่า
เหมือนตอนนี้ เธอเพิ่งได้ฟังเรื่องซุบซิบจากเพื่อนร่วมโต๊ะพอดี แถมเรื่องนั้นยังเกี่ยวข้องกับฉีซ่งอยู่บ้าง อาศัยช่วงพักระหว่างคาบ ซ่งชิงจึงเดินมาหาเขา
ฉีซ่งเงยหน้าขึ้น พอเห็นซ่งชิงยืนอยู่ข้างโต๊ะเรียน แววตาเย็นชาของเขาก็ยังไม่จางหาย
เขารู้สึกรำคาญอยู่บ้าง
ทั้งรำคาญที่คนอื่นมารบกวนเวลาที่ได้อยู่กับตุ๊กตาตัวน้อย และรำคาญซ่งชิงคนนี้ด้วย
แต่เมื่อนึกถึงครั้งก่อนที่ซ่งชิงไปตามครูมาช่วย เขาก็ยังอดทนต่ออีกฝ่ายขึ้นมานิดหน่อย