อิ่งเซียวเซียวรู้สึกอยากรู้อยากเห็นคนผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นว่าทั้งสองเริ่มยืนหยัดต่อไปไม่ไหว
อิ่งเซียวเซียวจึงยกมือขึ้น วาดยันต์ภาพลวงตากลางอากาศ
กักบุรุษชุดดำสิบกว่าคนเหล่านั้นไว้ในภาพลวงตาทันที
ในสายตาคนนอก บุรุษชุดดำสิบกว่าคนกำลังต่อสู้กับอากาศธาตุ
ชิงซวงแบกเผยเยี่ยนฉือไว้บนหลัง กำลังจะสู้ตาย ทว่าเมื่อเห็นภาพนี้ก็พลันระแวดระวังขึ้นมา
“ท่าน ดูนั่น เกิดอะไรขึ้น?”
เผยเยี่ยนฉือเงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรง ดวงตาลุ่มลึกเผยความฉงนอยู่หลายส่วน
เขามองเห็นว่ามีกลุ่มก้อนสิ่งหนึ่งกักคนเหล่านั้นไว้
เขาไม่คิดจะสืบสาวให้ลึกซึ้ง
นี่เป็นโอกาสหลบหนีที่ดีที่สุด
“ไปเร็ว!”
เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ขอรับ”
ชิงซวงแบกเผยเยี่ยนฉือ เตรียมมุ่งหน้าเข้าไปในป่าลึก ทว่าอิ่งเซียวเซียวกลับขวางพวกเขาไว้
“พี่ชาย พวกท่านจะไปที่ใด?”
ชิงซวงเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กหญิงอายุสิบขวบ จึงไม่คิดสนใจ ตั้งใจจะอ้อมผ่านไป
“พี่ชาย พี่ชายที่อยู่บนหลังของท่านถูกไออัปมงคลพันธนาการไว้ หากท่านวิ่งต่อไปอีกสักพัก เขาก็จะตายแล้ว”
เสียงของเด็กหญิงวังเวงยิ่งนัก เมื่อดังอยู่ในป่าทึบเช่นนี้ยิ่งฟังดูชวนขนลุก
ชิงซวงอดสั่นสะท้านไม่ได้
เผยเยี่ยนฉือยกมือขึ้นตบชิงซวงเบาๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง
“ชิงซวง หยุดก่อน!”
ชิงซวงหยุดทันที แล้วแบกเผยเยี่ยนฉือเดินไปตรงหน้าอิ่งเซียวเซียว
สีหน้าของเขาย่ำแย่ เส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้น ก่อนเอ่ยถามอิ่งเซียวเซียวอย่างขุ่นเคือง “เด็กน้อย เจ้าแช่งคนอื่นเช่นนี้ได้อย่างไร? ผู้ใหญ่ในบ้านไม่สอนให้เจ้าพูดจาดีๆ หรือ?”