ในช่วงคับขัน ประตูใหญ่ถูกคนพังเข้ามา มือปราบกลุ่มหนึ่งกรูกันเข้ามา
ผู้ที่นำหน้ามาคือโจวฉาง
ทันทีที่เหล่ามือปราบเข้ามา ก็ล้อมคนกลุ่มนั้นเอาไว้ แต่ละคนถือดาบยาวอยู่ในมือ
“มือปราบโจว? พวกท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”
เฉินสื่อตกตะลึง ใบหน้าซีดขาว ขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
นางระมัดระวังอย่างยิ่งแล้ว เหตุใดยังถูกพบเข้าได้อีก
หรือมีคนแพร่งพรายความลับและทรยศนาง?
เฉินสื่อกวาดตามองผู้คนทั่วลาน แต่กลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
โจวฉางกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนสายตาจะหยุดลงที่อิ่งเซียวเซียวซึ่งถูกมัดไว้ สีหน้าเขาตื่นตะลึงอยู่ชั่วครู่
จากนั้นเขาก็มองเฉินสื่ออย่างเคร่งขรึม “เฉินสื่อ พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน?”
ริมฝีปากเฉินสื่อสั่นระริก ดวงตากลอกไปมา สุดท้ายก็ฝืนยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
“มือปราบโจว เรื่องเป็นเช่นนี้ เด็กคนนี้ช่วงหลังทำตัวลับๆ ล่อๆ ดูผิดปกติยิ่งนัก ทั้งยังเลียนแบบผู้อื่นไปตั้งแผงดูดวงตามถนน หลอกลวงผู้คน นางไม่รู้หนังสือสักตัว จะทำเรื่องพวกนั้นได้อย่างไร ต้องถูกสิ่งชั่วร้ายเข้าสิงแน่ พวกเรากำลังขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้นาง”
“ขับไล่สิ่งชั่วร้าย?”
โจวฉางชี้ไปยังเชือกที่พันร่างอิ่งเซียวเซียว กับไม้กระบองในมือเฉินสื่อ
เขาตวาดเสียงเข้ม “พวกเจ้าขับไล่สิ่งชั่วร้ายกันเช่นนี้หรือ?”
“เมื่อครู่นี้ข้าได้ยินชัดเจนจากด้านนอก เจ้าบอกว่าจะให้นางไปฝังร่วมกับหลานชายของเจ้า”
“อย่างไร? เจ้าไม่พอใจคำตัดสินของทางการหรือ? หากไม่พอใจก็ไปหาทางการ แล้วมาหาเด็กสาวผู้นี้ด้วยเหตุใด?”
“อีกอย่าง อิ่งเสี่ยวหู่ทำผิดจนได้รับผลเช่นนี้ เกี่ยวอะไรกับคุณหนูอิ่ง? พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรลงโทษนางเอง?”