คราวนี้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างสูดหายใจเฮือกด้วยความตกใจ
ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ข้างนอกพากันตะลึง
ใครจะคิดว่าหลินจู๋จะกล้าพูดกับหวังกุ้ยฮวาแบบนี้
หยางฮุ่ยฮวา ลูกสะใภ้คนโตของหวังกุ้ยฮวา ก้าวออกมาด้วยสีหน้าตื่นตูมเกินจริง
「เหลือเกินจริง ๆ เหอฮวา นี่เจ้าอบรมลูกสาวมาแบบนี้หรือ ข้าว่าเจ้านี่มัน—」
「หุบปากไปด้วย!」
หลินจู๋ไม่ยอมปล่อยผ่าน เธอก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว จ้องหยางฮุ่ยฮวาอย่างดุดัน แววสังหารในดวงตาคู่นั้นเกิดจากการฝึกฝนในกองทัพมานานหลายปี
หยางฮุ่ยฮวาถูกสายตานั้นทำให้ตกใจ จึงไม่กล้าพูดส่วนที่เหลือออกมา
หวังกุ้ยฮวาคว้าไม้ท่อนใหญ่เท่าท่อนแขนฟาดเข้ามาแทน
「กบฏกันหมดแล้ว! เจ้าเด็กเมื่อวานซืน กล้าพูดกับข้าแบบนี้หรือ ดูสิว่าข้าจะไม่ตีเจ้าให้ตาย!」
กร๊อบ!
หลินจู๋ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เพียงฟันดาบในมือออกไป ไม้ท่อนนั้นก็ขาดเป็นสองท่อนทันที
เธอมองหวังกุ้ยฮวาราวกับกำลังมองคนตาย
หวังกุ้ยฮวาเคยเห็นทหารญี่ปุ่นมาก่อน ตอนที่พวกมันบุกเข้าหมู่บ้านมาฆ่าคน สายตาของพวกมันก็เป็นเช่นนี้
เธอหดคอ เสียงเบาราวกับยุงบิน 「เจ้าจะฆ่าข้าหรือไง…」
ไม่มีใครได้ยินว่าเธอพูดอะไรต่อ
ในฐานะหัวหน้าครอบครัว หลี่ต้าไห่เองก็ไม่กล้าก้าวเข้ามา สาเหตุหลักเป็นเพราะกลัวดาบในมือหลินจู๋
แต่เขายังถือว่าตัวเองมีอำนาจอยู่
「ก่อเรื่องกันใหญ่แล้ว! หลี่เหอฮวา รีบพาลูกสาวของเจ้าไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้ กล้าลงมือในบ้านตระกูลหลี่ บ้านเราจะเลี้ยงพวกเจ้าไม่ไหวหรอก!」
เขามั่นใจว่าหลี่เหอฮวาไม่กล้าไป
ถ้าไปก็ไม่มีแม้แต่กระเบื้องสักแผ่นให้ซุกหัวนอน
เพิ่งคลอดลูก เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
เป็นอย่างที่คิด หลี่เหอฮวาน้ำตาไหลอย่างหมดหนทาง เพิ่งจะอ้าปากก็ถูกหลินจู๋ขัดขึ้นเสียก่อน
「ท่านแม่ เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้ ท่านกับน้องสาวจะอดตายกันทั้งคู่ ข้าเลี้ยงพวกท่านได้」
พูดจบก็หันไปมองชาวบ้านที่อยู่นอกลานบ้าน
「รบกวนใครช่วยไปตามหัวหน้าหมู่บ้านมาได้ไหม ข้าจะให้ท่านแม่ตัดขาดความสัมพันธ์กับคนตระกูลหลี่!」
ทันทีที่คำว่า ‘ตัดขาดความสัมพันธ์’ หลุดออกมา ทุกคนก็ฮือฮากันทั้งลาน
ยุคนี้ใครจะกล้าพูดคำว่าตัดขาดความสัมพันธ์ออกมาง่าย ๆ กัน
「บ้าไปแล้ว หลินคนที่สามนี่เสียสติหรือไง ตระกูลหลินไม่เอาพวกนางแล้ว ยังจะมาตัดขาดกับตระกูลหลี่อีก แม่เพิ่งคลอดลูกกับน้องสาวจะอยู่กันยังไง」
「หนูจู๋ ใจเย็นก่อน การตัดขาดความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ」
「ยังเด็กอยู่แท้ ๆ ปีที่เกิดทุพภิกขภัยแบบนี้ ข้าว่าพวกนางอยู่ได้อีกไม่นานหรอก」
หวังกุ้ยฮวากับหลี่ต้าไห่โมโหจนกระทืบเท้าอยู่ในลานบ้าน
「ไสหัวออกไป! รีบออกไปเดี๋ยวนี้! อยากตัดขาดความสัมพันธ์ใช่ไหม ข้าจะทำให้สมใจ ข้าหลี่ต้าไห่จะถือเสียว่าไม่เคยมีลูกสาวอย่างเจ้า รีบไสหัวไป!」
แทบจะเป็นการตะโกนออกมา
ชั่วชีวิตนี้หลี่ต้าไห่ไม่เคยต้องอับอายขนาดนี้มาก่อน
พอเห็นชาวบ้านข้างนอกชี้ไม้ชี้มือซุบซิบนินทา เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเสียหน้าอย่างยับเยิน
ส่วนหวังกุ้ยฮวาก็ด่าทอไม่หยุด สรรหาคำหยาบคายที่สุดมาด่า
นางคิดว่าหลินจู๋จะถูกบีบคั้นได้ง่ายเหมือนลูกสาวคนอื่น ๆ ไม่คิดว่าจะหัวแข็งขนาดนี้ แผนแลกตัวคนกับเสบียงจึงต้องพับไป
วันนั้นบ้านตระกูลหลี่คึกคักไม่น้อย
ในที่สุดหัวหน้าหมู่บ้านก็มาถึงอย่างเชื่องช้า พอได้ยินว่าจะเขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ เขาก็ทำหน้าเบื่อหน่าย
「หลี่เหอฮวา เจ้าตัดสินใจแน่แล้วหรือว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์ อย่าให้เด็กผู้หญิงมาพูดแทนเจ้า เจ้าไม่ใช่แม่คนหรือ」
หลี่เหอฮวาอ่อนแรงจนถึงขีดสุด พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ร้องไห้อย่างหมดหนทาง
「หัวหน้าหมู่บ้าน คุยกับข้าก็พอ ตอนนี้พวกเราไม่เกี่ยวข้องกับหมู่บ้านตระกูลหลินแล้ว ท่านแม่เป็นคนหมู่บ้านตระกูลหลี่ ท่านคงไม่ไล่นางกลับไปหรอก」
ทั่วร่างหลินจู๋แผ่แรงกดดันออกมา
「หวังกุ้ยฮวาพูดถูกอยู่เรื่องหนึ่ง ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกจากเรือน ท่านแม่ของข้าไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลี่แล้ว วันนี้ต้องตัดขาดความสัมพันธ์ให้ได้」
เดิมทีหัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้ใส่ใจนัก
อย่างไรก็เป็นแค่คำพูดของเด็กคนหนึ่ง
แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกว่าเด็กตรงหน้ามีไอสังหารแผ่ออกมาทั่วร่าง
สุดท้ายเขาก็เขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ตามที่ขอ
ส่วนทะเบียนบ้านก็ทำได้เพียงย้ายกลับมา
ยุคนี้ทะเบียนบ้านยังไม่ได้แยกย่อยละเอียด แค่พูดปากเปล่าก็พอแล้ว
ไม่มีใครเห็นว่าหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์สำคัญอะไร หวังกุ้ยฮวารับเอกสารมาแล้วก็ฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที
นางชี้หน้าหลินจู๋กับหลี่เหอฮวา 「ไสหัวไป! ออกไปจากบ้านตระกูลหลี่เดี๋ยวนี้! ถูกบ้านสามีหย่า ถ้าเป็นเมื่อก่อน กระดูกสันหลังของคนตระกูลหลี่คงถูกคนอื่นชี้หน้าประณามจนหักไปแล้ว」
หลินจู๋พาหลี่เหอฮวาเดินออกจากลานบ้านตระกูลหลี่โดยไม่ลังเล
ชาวบ้านที่มามุงดูก็แยกย้ายกันไป
ไม่มีใครอยากใส่ใจว่าแม่ลูกคู่นี้จะไปนอนที่ไหนในคืนนี้
หัวหน้าหมู่บ้านเองก็ไม่อยากยุ่ง อย่างไรหลี่เหอฮวาก็แต่งออกไปแล้ว จู่ ๆ ก็กลับมา จะจัดการอย่างไรก็ไม่เคยมีกรณีเช่นนี้มาก่อน เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
หลินจู๋ประคองมารดาไว้ แล้วหันไปมองจ้าวไฉ่ฟา หัวหน้าหมู่บ้าน
「หัวหน้าหมู่บ้าน ข้ากับท่านแม่ไปอยู่กระท่อมริมผากลางเขาได้ไหม ตอนนี้พวกเราเป็นคนหมู่บ้านตระกูลหลี่ ตามหลักแล้วก็ควรมีที่ดินปลูกบ้าน」
จ้าวไฉ่ฟาอยากรีบกำจัดหลินจู๋ให้พ้นทาง 「ได้สิ ในหมู่บ้านมีบ้านว่างอยู่หลังหนึ่ง แค่ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว เจ้า…เอ๊ะ เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ」
「เจ้าจะไปอยู่กระท่อมริมผากลางเขาหรือ」
จ้าวไฉ่ฟานึกว่าตัวเองฟังผิด จึงเบิกตากว้างมองหลินจู๋
「นั่นเป็นบ้านที่คนเฒ่าคนแก่ในหมู่บ้านสร้างไว้หลบพวกทหารญี่ปุ่น เจ้าของบ้านตายไปนานแล้ว แถมยังถูกหมีควายบนเขาตบตายด้วย เจ้ายังจะไปอยู่ที่นั่นหรือ」
นั่นเป็นบ้านที่สร้างอยู่บนหน้าผา ก่อขึ้นจากหิน
แข็งแรงมาก ครอบครัวหนึ่งในหมู่บ้านสร้างมันไว้กลางเขาโดยเฉพาะ เพื่อใช้หลบหนีพวกทหารญี่ปุ่น
ใครจะคิดว่าเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ได้สองปี ก็ถูกหมูป่าเข้าโจมตี
ตอนนั้นน่าสังเวชเหลือเกิน ทุกคนในครอบครัวถูกหมูป่ากัดแทะจนแทบดูไม่เป็นคน
เหลือรอดอยู่เพียงนายพรานคนหนึ่งที่ออกไปล่าสัตว์ข้างนอก
นายพรานคนนั้นมีนิสัยประหลาด ไม่เคยไปมาหาสู่กับคนในหมู่บ้าน หลายปีก่อนตอนล่าสัตว์ เขาถูกหมีควายตะปบจนบาดเจ็บสาหัส สุดท้ายก็รักษาไม่หายและตายไป
หลังจากนั้นสถานที่แห่งนั้นก็กลายเป็นที่พักเท้าของเหล่านายพรานที่ขึ้นเขาไปล่าสัตว์
แต่ต่อมาก็ไม่มีใครไปที่นั่นอีก ได้ยินว่าข้างในไม่สะอาด แม้แต่กลางวันแสก ๆ ก็ไม่มีใครกล้าไป
จ้าวไฉ่ฟาเตือนด้วยความหวังดี 「หลินจู๋ใช่ไหม เจ้ายังเด็ก ข้ารู้ว่าเจ้าและแม่ลำบาก แต่ที่นั่นอยู่ไม่ได้หรอก เจ้าไปพักที่บ้านร้างทางตะวันออกของหมู่บ้านก่อน ไว้วันหน้า…」
เขาอยากจะพูดว่าเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้น
แต่ตอนนี้เป็นปีที่เกิดทุพภิกขภัย หลี่เหอฮวาเพิ่งคลอดลูกได้ไม่กี่วัน ยังเป็นแม่ลูกอ่อน ส่วนอีกคนก็เป็นทารกเพิ่งเกิด
ยังมีเด็กสาวอายุสิบกว่าปีอีกคน พวกนางจะรอดไปได้อย่างไร
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย แต่ทั้งหมู่บ้านกำลังเผชิญทุพภิกขภัย แม้แต่ครอบครัวของเขาเองก็ยังเอาตัวไม่รอด
หลินจู๋มีท่าทีสงบนิ่งมาก 「หัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก แค่ท่านอนุญาตก็พอ ผลที่ตามมาข้าจะรับผิดชอบเอง บางครั้งคนก็น่ากลัวกว่าสัตว์ป่าเสียอีก」
พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวไฉ่ฟาก็เข้าใจทันที
ผู้หญิงสองคนกับทารกหนึ่งคน อยู่ในหมู่บ้านอันตรายกว่าบนเขาจริง ๆ
ไม่มีทางเลือก เขาจึงได้แต่พยักหน้าตกลง
ตอนเดินผ่านบ้านตัวเอง จ้าวไฉ่ฟาลังเลอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็หยิบมันเทศขนาดเท่ากำปั้นออกมาจากบ้านหนึ่งหัว
「ข้ามีอยู่แค่นี้ เอาไปเถอะ…」
หลินจู๋ยังไม่ทันปฏิเสธ เขาก็ยัดมันเทศใส่อ้อมแขนเธอแล้วกลับเข้าลานบ้าน ปิดประตูเสีย
ยุคนี้แค่มีมันเทศให้หนึ่งหัวก็ถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวงแล้ว
หลินจู๋มองลานบ้านหัวหน้าหมู่บ้านอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะประคองหลี่เหอฮวาเดินไปยังกระท่อมหินริมผากลางเขา
แต่เดินไปได้ครึ่งทาง หลี่เหอฮวาก็เหลือกตาแล้วหมดสติไปทันที
「ท่านแม่…」
「ท่านแม่เป็นอะไรไป อย่าทำให้ข้าตกใจสิ…」
หัวใจหลินจู๋บีบรัด เธอรีบหยิบแผ่นแป้งข้าวโพดออกมาจากอ้อมแขน
「ท่านแม่ กินอะไรสักหน่อยก่อนนะ ท่านเป็นอะไรไปไม่ได้ พวกเราทั้งครอบครัวจะเป็นอะไรไปไม่ได้」