หลินจู๋รวบรวมความกล้าออกสำรวจไปรอบ ๆ นี่เป็นทักษะที่ฝึกฝนมาจากในกองทัพ
สุดท้ายกลับพบว่าที่นี่มีแม้กระทั่งก๊อกน้ำ
เธอถึงเพิ่งรู้ว่าคอแห้งผากเหลือเกิน
ราวกับจะมีควันพวยพุ่งออกมา จึงไม่สนแล้วว่าน้ำมีพิษหรือไม่
ก้มหน้าดื่มน้ำจากก๊อกเข้าไปหลายอึก
ผลคือแขนขาที่เดิมอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ค่อย ๆ ฟื้นกำลังขึ้นมา
น้ำยังหวานชื่นอย่างเหลือเชื่อ
พอเรี่ยวแรงกลับคืนมา หลินจู๋ก็คิดจะออกไป แต่เดินวนอยู่ในโกดังตั้งนานก็ยังหาทางออกไม่เจอ
ขณะเดียวกัน พี่น้องตระกูลโจวก็ได้แต่งุนงงจนทำอะไรไม่ถูก
ทั้งคู่มองหลินจู๋ที่ล้มอยู่บนพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
แต่พูดไม่ได้ จึงทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินจู๋ที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นยืนกะทันหัน
ตอนนี้สีหน้าของเธอดีขึ้นมากแล้ว
หลินจู๋ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก และไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นเป็นโกดังแบบไหน…
ก่อนหน้านี้เธอเคยอ่านนิตยสารไซไฟ เหมือนจะมีสิ่งที่เรียกว่ามิติอะไรทำนองนั้น
ลองเข้าไปอีกหลายครั้ง จึงพบว่ามีเพียงจิตสำนึกเท่านั้นที่เข้าไปได้
ไม่มีเวลามาทำความเข้าใจแล้ว เธอยังต้องไปหลี่เจียวาเพื่อพาแม่กับน้องสาวกลับมา
แต่ตอนนี้เธอยังหิวมาก
ยืนพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองพี่น้องทั้งสองที่มีสีหน้าหวาดกลัว
“อาหารบ้านพวกนายอยู่ที่ไหน?”
ตอนนี้สองพี่น้องโจวต้าตั้นแทบจะเหมือนเห็นผี
นึกว่าเด็กสาวคนนี้ตายไปแล้วเสียอีก
แขนของทั้งคู่ปวดมาก พอเห็นกรรไกรในมือหลินจู๋ ก็ยิ่งไม่กล้าพูด
ก็แค่เปลี่ยนเจ้าสาวมาไม่ใช่หรือไง
ทำไมถึงกลายเป็นแม่เสือสาวไปได้ล่ะ
โจวเอ้อร์ตั้นยังมัวคิดถึงเรื่องบนเตียงอยู่ ช่วยไม่ได้ เขาไม่มีเมียมานานจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
ดวงตาคู่นั้นกลอกไปมาจับจ้องหลินจู๋
หลินจู๋ไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสา พอเห็นสายตาลามกนั่นก็เตะสวนกลับไปอย่างไม่ลังเล
เธอใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายเตะพี่น้องทั้งคู่จนสลบ
จากนั้นก็เริ่มค้นหาอาหารในบ้านดินเก่าซอมซ่อ
ในบ้านมีแต่ฝุ่น เห็นได้ชัดว่าพี่น้องคู่นี้ใช้ชีวิตสกปรกซกมกขนาดไหน
ไม่แปลกใจเลยที่หาเมียไม่ได้
สุดท้ายเธอพบแป้งข้าวโพดอยู่เล็กน้อยในถังข้าว
หลินจู๋ไม่สนอะไรแล้ว ใช้มือคว้าแป้งข้าวโพดมากินกับน้ำเย็นไปหลายคำ
เมื่อครู่เธอใช้แรงไปจนหมด ตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะก่อไฟ
รอจนฟื้นแรง หลินจู๋จึงพอมีกำลังก่อไฟ ต้มแป้งข้าวโพดข้น ๆ ได้ชามใหญ่
หอมเหลือเกิน…
ในปีที่เกิดทุพภิกขภัย อาหารแบบนี้นับว่าดีที่สุดแล้ว
พอกินอิ่มมีแรง หลินจู๋ก็เอาแป้งข้าวโพดที่เหลือทำเป็นแผ่นแป้งข้าวโพดทั้งหมด
ไม่มีน้ำมัน จึงย่างแห้ง ๆ บนกระทะเหล็ก
ไม่รู้ว่ากระทะบ้านตระกูลโจวล้างไม่สะอาด หรือไฟแรงเกินไปกันแน่ สุดท้ายแผ่นแป้งที่ได้จึงดำปี๋ หน้าตาไม่น่ากินเอาเสียเลย
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาสนใจแล้ว
หลินจู๋ยัดแผ่นแป้งข้าวโพดแน่น ๆ เจ็ดแปดชิ้นใส่อกเสื้อ
เธอรีบเดินทางกลับหลี่เจียวากลางดึก ไม่รู้ว่าแม่กับน้องสาวที่เพิ่งเกิดจะเป็นอย่างไรบ้าง
ชาติที่แล้วตอนนี้เธอหนีจากพี่น้องตระกูลโจว แล้วพุ่งเข้าไปในป่าลึกตั้งนานแล้ว
เธอเจอสัตว์ป่านานาชนิดในนั้น สุดท้ายยังหลงทางอีก
ที่รอดชีวิตมาได้ล้วนเป็นเพราะโชคดี วนเวียนอยู่ในเขาเกือบสองเดือนกว่าจะออกมาได้
พอออกมา แม่กับพี่น้องผู้หญิงหลายคนก็ตายกันหมดแล้ว…
ชาตินี้เธอต้องเปลี่ยนจุดจบอันน่าสลดของพวกนางให้ได้
หลินจู๋รีบมุ่งหน้าไปหลี่เจียวา
เพราะกินจนอิ่มท้อง เธอจึงเดินได้เร็วมาก พอฟ้ามืดลงก็ไปถึงบ้านหวังกุ้ยฮวา ผู้เป็นยายแล้ว
ยังพอได้ยินเสียงด่าทอจากในลานบ้าน
“ลูกสาวแต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง กลับมาทำไมกัน ช่างเป็นตัวซวยจริง ๆ!”
คนพูดคือหวังกุ้ยฮวา น้ำเสียงของนางทั้งแหลมทั้งเสียดแทง
“ตัวเองไร้ความสามารถ คลอดลูกชายไม่ได้ เป็นคนไม่ได้เรื่องแท้ ๆ สมควรแล้วที่บ้านสามีไล่แกออกไป อย่าคิดจะมากินข้าวบ้านเรา ไม่มีส่วนของแกหรอก…”
หลี่เหอฮวาเพิ่งคลอดลูกได้ไม่ถึงสามวันก็ถูกบ้านสามีไล่ออกมา
ตอนนี้ใบหน้าซีดขาว ในอ้อมแขนยังอุ้มลูกสาวที่เพิ่งเกิด
“แม่ ขอร้องล่ะ ให้หนูอยู่ด้วยเถอะ หนู…หนูไม่มีที่ไปแล้ว…”
หลี่เหอฮวาสิ้นหวังเหลือเกิน ไม่คิดเลยว่าสามีจะใจร้ายถึงขนาดนี้ แล้วลูกสาวของนางจะทำอย่างไร…
หวังกุ้ยฮวาด่าทอไม่หยุด สรรหาคำพูดหยาบคายมาด่าจนหมด
สุดท้ายหลี่ต้าไห่ ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัว ก็ออกมายืนขวาง
“พอได้แล้ว ยังไงก็เป็นคนตระกูลหลี่เหมือนกัน จะปล่อยให้นางไปตายข้างนอกจริง ๆ หรือ? ในเมื่อกลับมาแล้วก็ให้อยู่ไปก่อน จะได้ไม่ให้คนอื่นเอาไปนินทา”
หลี่เหอฮวารู้สึกแสบจมูก คิดไม่ถึงว่าคนที่ช่วยพูดแทนตนในบ้านนี้กลับเป็นพ่อ
“ขอบคุณค่ะพ่อ…หนู…หนูจะขยันทำงานแน่นอน”
แต่หลี่เหอฮวาไม่รู้เลยว่าหลี่ต้าไห่ไม่ได้มีน้ำใจ เพียงอยากให้นางไปทำงานแลกแต้มแรงงานเท่านั้น
มีแต้มแรงงานสักหน่อย เอาไปแลกอาหารได้ก็ดีแล้ว
หวังกุ้ยฮวายังคงพูดจาหยาบคาย “ต่อไปนี้ขยันเข้าไว้ ถ้ากล้าขี้เกียจ ฉันจะตีแกให้ตาย!”
หลี่เหอฮวาพยักหน้าอย่างนอบน้อม ขอแค่มีหลังคาคุ้มหัว ต่อให้ต้องทำอะไรนางก็ยอม
แต่สิ่งที่นางไม่รู้คือ อีกไม่ถึงครึ่งเดือน นางกับลูกสาวคนเล็กก็จะอดตายในบ้านตระกูลหลี่
หลินจู๋มาถึงในตอนนั้นพอดี
เธอถีบประตูบ้านตระกูลหลี่เปิด ในมือยังถือมีดพร้าที่หยิบมาจากบ้านตระกูลโจว ก่อนยืนขวางอยู่หน้าประตูอย่างเกรี้ยวกราด
“แม่ อย่าไปขอร้องพวกเขาเลย พวกเขาแค่หมายตาเสบียงของแม่เท่านั้น”
ตอนนี้กองพลเป็นผู้แจกจ่ายอาหารให้ทุกคนอย่างเป็นระบบ
แต่ละคนจะได้ธัญพืชหยาบพื้นฐาน 10 ชั่ง เพราะปีนี้แล้งหนักจนเก็บเกี่ยวไม่ได้ ทางการจึงกำหนดให้แบ่งอาหารตามทะเบียนบ้าน คนละ 10 ชั่ง
เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครอดตาย
ชาติที่แล้วคนตระกูลหลี่รับแม่ไว้ก็เพราะอยากได้เสบียงส่วนของแม่
สุดท้ายแม่ไม่ได้กินอาหารแม้แต่เม็ดเดียว แล้วก็ถูกปล่อยให้อดตายทั้งเป็น
“เสี่ยวจู๋? ลูกกลับมาแล้วเหรอ? ไม่เป็นไรใช่ไหม…”
พอเห็นลูกสาวกลับมา หลี่เหอฮวาก็รีบเดินเข้าไปหาอย่างตื่นเต้น แต่เดินได้ไม่กี่ก้าวก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรง
“ลูกแม่ คนบ้านโจวไม่ได้ทำอะไรลูกใช่ไหม…”
หลินจู๋เข้าไปประคองนางไว้ “ไม่เป็นไรค่ะแม่ หนูมารับแม่ ไปกับหนูเถอะ”
หลี่เหอฮวายืนแทบไม่ไหว พอได้ยินคำพูดของลูก น้ำตาก็เอ่อคลอ ยังไม่ทันได้พูดอะไร
หวังกุ้ยฮวาผู้เป็นยายก็ด่ากราด “ไปหรือ? แม่ตัวซวยอย่างแกจะไปไหนได้ อดตายไปเสียให้หมด!”
“แกทำให้แม่ขายหน้าจนหมดสิ้น เป็นตัวไร้ค่าที่คลอดได้แต่ลูกสาว!”
การถูกบ้านสามีไล่กลับมาถือเป็นเรื่องน่าอับอายมากในยุคนี้
ตอนนี้มีชาวบ้านมามุงดูอยู่นอกลานบ้านตระกูลหลี่ไม่น้อย
การถูกไล่กลับบ้านเดิมเพราะคลอดลูกชายไม่ได้เป็นเรื่องแปลกใหม่
หลี่เหอฮวารู้สึกแสบจมูก “เสี่ยวจู๋ อย่าเถียงยายเลย เราอยู่ที่นี่ด้วยกันเถอะ ลูกกลับไปไม่ได้หรอก ย่าของลูกคงจับลูกแต่งออกไปอีก…”
หวังกุ้ยฮวามองหลินจู๋ตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างได้ใจ
หน้าตาก็พอใช้ได้ คนบ้านหลินฉลาดจริง ๆ เอาไปแลกอาหารได้ตั้งหลายชั่ง
นางคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว ผอมเกินไป ต้องเลี้ยงไว้สักสองสามวัน หน้าตาแบบนี้อาจแลกแป้งขาวได้ด้วยซ้ำ
“เห็นแก่แม่ของแก แกก็อยู่ที่นี่ด้วยแล้วกัน อย่าหาว่ายายใจร้าย ฉัน—”
“หุบปากไปเลย ยายแก่ใจดำ!”
หลินจู๋จ้องนางด้วยสายตาเย็นชา “ลูกคิดในใจของแกแทบจะกระเด็นมาโดนหน้าฉันอยู่แล้ว อยากเอาฉันไปแลกอาหารใช่ไหม เชื่อหรือเปล่าว่าฉันจะฟันแกให้ตาย!”