ในความเป็นจริง สถานการณ์ภายในห้องของหวงจวิ้นเซิงในที่ว่าการอำเภอกลับไม่ได้ดุเดือดอย่างที่คิด
ภาพตัดไปยังตอนที่อู่ตี้พาหวงจวิ้นเซิงทั้งสามคนออกจากที่ว่าการอำเภอ ตงจวินไม่ได้ขัดขวาง กลับจ้องชายวัยกลางคนผู้ดูธรรมดาสามัญตรงหน้าเขาเขม็ง
“ใต้หล้านี้มีคนไม่กี่คนที่สังหารมารหยินได้ ท่านเป็นใคร?”
มิติรอบกายตงจวินพลันสั่นไหว เขาคืนร่างเดิมก่อน สวมเสื้อคลุมดำ ทว่าคราวนี้ไม่ได้ใช้หมวกคลุมศีรษะ เผยใบหน้าที่มีทั้งเค้าโครงชายและหญิงอย่างน่าพิศวง ไม่ว่าจะมองครึ่งซีกชายหรือหญิง ต่างก็หล่อเหลาและงดงามยิ่งไปหมด ที่ประหลาดยิ่งกว่านั้นคือรูปร่างของคนผู้นี้อวบอิ่มมีส่วนเว้าส่วนโค้ง ทั้งยังมีอวัยวะเพศชาย
“เล่าลือกันว่าในยุคนี้ของลัทธิมาร มีบุตรศักดิ์สิทธิ์อยู่สามคน คนหนึ่งยังไม่ชราก็มีผมขาว คนหนึ่งมีเขางอกประหลาดบนศีรษะมาตั้งแต่เกิด ส่วนคนสุดท้ายมีทั้งสองเพศ วันนี้ข้านับว่าได้เห็นกับตาแล้ว”
รอบกายอู่ตี้พลันเกิดระลอกคลื่น ชายวัยกลางคนผู้ดูธรรมดาสามัญแปรเปลี่ยนเป็นชายวัยกลางคนผู้สง่างามหล่อเหลา สวมฉลองพระองค์มังกรทองสี่กรงเล็บสีดำ
“อู่ตี้... ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
ทันทีที่ตงจวินเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของอู่ตี้ เขาก็ประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเข้าใจในภายหลัง
พรสวรรค์ของมารหยินนับว่าดี แต่น่าเสียดายที่เพิ่งเลื่อนขั้นสู่ขั้นทะลวงฟ้าได้ไม่ถึงร้อยปี อีกทั้งด้วยนิสัยของเขา จึงยากจะสำแดงอานุภาพของ[คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์เก้าแดนยมโลก]ได้เต็มที่ เมื่อเผชิญหน้ากับฉินอ๋องอู่ตี้ การถูกสังหารจึงเป็นเรื่องปกติ มารหยินรุ่นก่อนดุร้ายถึงเพียงนั้น ยังถูกอีกฝ่ายสังหารได้