(⊙_⊙)
“เขาเป็นแบบนี้มาตลอดหรือ?”
หูเต๋อฮั่นมองนายอำเภอหนุ่มที่วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับมีลมพัดตามหลัง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
คนหนุ่มสมัยนี้นี่จริง ๆ เลย... ปวดหนักก็ไม่ยอมไปปลดทุกข์ รอจนแทบจะราดอยู่แล้วค่อยรีบร้อน แบบนี้เสียสุขภาพแย่
“อาเซิง...นิสัยร่าเริงไปสักหน่อย”
หวงจวิ้นข่ายเกาท้ายทอยพลางหัวเราะอย่างซื่อ ๆ
“...”
หูเต๋อฮั่นพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก
“จบแล้ว”
ในเวลานั้น ชายวัยกลางคนหน้าตาธรรมดาซึ่งอู่ตี้ปลอมตัวเป็นเดินออกจากที่ว่าการอำเภอ เมื่อเห็นทั้งสามคนก็ไม่พบว่านายอำเภอหนุ่มอยู่ที่นั่น แววสงสัยวาบผ่านดวงตา เขาพยักหน้าให้ทั้งสามอย่างเงียบขรึม ก่อนเดินจากไปพร้อมหูเต๋อฮั่น
“ขอบคุณผู้อาวุโส”
หวงจวิ้นข่ายประสานหมัดคารวะแผ่นหลังของทั้งสองอย่างซื่อ ๆ แล้วจึงเดินเข้าไปในที่ว่าการอำเภอพร้อมซิ่วเหนียง
เมื่อทั้งสองมาถึงเรือนด้านหลัง ก็เห็นว่าห้องของหวงจวิ้นเซิงเละเทะไปหมด ส่วนห้องอื่นกลับไม่มีร่องรอยเสียหายแม้แต่น้อย ช่างสร้างเรื่องจริง ๆ!
จากนั้นทั้งสองก็ถกแขนเสื้อขึ้น ช่วยกันเก็บกวาดห้องให้เขาก่อน
ตลอดทาง อู่ตี้ขมวดคิ้วน้อย ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง พอกลับมาก็ยังไม่พูดจา หูเต๋อฮั่นนึกว่าฉินอ๋องอารมณ์ไม่ดี จึงไม่กล้าพูดจาสุ่มสี่สุ่มห้า ได้แต่เดินตามหลังอย่างสงบเสงี่ยม เมื่อกลับถึงเรือนด้านหลังของสำนักฉินเทียน หูเต๋อฮั่นเห็นฉินอ๋องยังคงขมวดคิ้วอยู่ จึงอดเอ่ยถามไม่ได้ว่า “ท่านอ๋อง มีสิ่งใดผิดปกติหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ตูม!
“ท่านอ๋อง ข้าน้อยไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ?”o(╯□╰)o
อู่ตี้ไม่พูดอะไร พลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากร่าง หูเต๋อฮั่นเซถลา ก่อนล้มก้นจ้ำเบ้า สีหน้าแก่ชราบิดเบี้ยวเล็กน้อยขณะเอ่ยอย่างยากลำบาก