ฟังจากน้ำเสียงของหมอนี่ ท่าทางจะมาล้างแค้น
ว่าแต่หูเต๋อฮั่นเป็นใครกัน
ไปสวมเขาให้หมอนี่ หรือขุดสุสานบรรพบุรุษมันไว้กันแน่ ถึงได้รีบมาร้องเรียกหน้าประตูตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง...
“หู! เต๋อ! ฮั่น! ไส! หัว! ออก! มา! เดี๋ยว! นี้!”
เสียงคำรามอำมหิตน่าสะพรึงยังคงดังต่อเนื่อง
หวงจวิ้นเซิงซึ่งซ่อนอยู่หลังประตูสะดุ้งเฮือก รีบหยิบกระดาษแผ่นเล็กสองแผ่นมาขยำแล้วยัดหู
แม้จะกันเสียงคำรามไม่ได้สนิท แต่เสียงก็เบาลงไม่น้อย ฟังแล้วไม่ได้น่ากลัวเท่าเดิม
ขณะนั้นเอง เหนือที่ว่าการอำเภอ พลันมีร่างสองสายปรากฏขึ้นข้างกายธรรมราชากุมารมาร
“ไม่ได้พบกันหลายปี ธรรมราชาสบายดีหรือไม่”
หูเต๋อฮั่นในชุดนักพรตเห็นรูปลักษณ์ของธรรมราชากุมารมารในยามนี้แล้ว ก็ข่มความตื่นตะลึงไว้ในใจ ก่อนเอ่ยด้วยท่าทีของยอดคนผู้บรรลุธรรม
“หูเต๋อฮั่น! เป็นเจ้าจริง ๆ ด้วย จงรับความตายเสีย!”
ธรรมราชากุมารมารเห็นท่าทางสง่างามจอมปลอมของหูเต๋อฮั่น ไอชั่วร้ายรอบกายก็พลันปะทุขึ้น ลงมือด้วยกระบวนท่าไม้ตายทันที
ตูม!
เมื่อเห็นกระบวนท่าไม้ตายของธรรมราชากุมารมารโจมตีเข้ามา หูเต๋อฮั่นก็ได้แต่แอบร้องโอดครวญในใจ แต่จำต้องต้านรับไว้ เขารับปากฉินอ๋องที่อยู่ข้างกายแล้วว่าจะร่วมแสดง อย่างน้อยก่อนจะพบเซียงอ๋อง เขายังตกเวทีไม่ได้
ฝ่ามือของทั้งสองปะทะกันหนึ่งครา ร่างหูเต๋อฮั่นปลิวถอยไปหลายสิบจั้งกว่าจะทรงตัวได้ มือทั้งสองซ่อนไว้ด้านหลัง สั่นระริกอย่างลับ ๆ
“ธรรมราชา หากแน่จริงก็ขึ้นไปสู้กับนักพรตเฒ่าบนฟ้า!”
ลางสังหรณ์ของเขาไม่ผิด ธรรมราชากุมารมารแข็งแกร่งขึ้นอีกมากจริง ๆ เมื่อเห็นว่าฉินอ๋องซึ่งอยู่ไม่ไกลไม่มีทีท่าจะลงมือ เขาก็กัดฟันตะโกนใส่อีกฝ่าย ร่างพุ่งขึ้นไปบนฟ้าในพริบตา