“อมิตาภพุทธ! ธรรมราชา ทะเลทุกข์ไร้ฝั่ง จงหันกลับเสียเถิด...”
ยังไม่ทันที่ธรรมราชากุมารมารจะถามถึงตัวตนของอีกฝ่าย หูเต๋อฮั่นก็ปรากฏตัวพร้อมสีหน้าเคร่งขรึมประหนึ่งผู้ทรงคุณธรรม ทว่าพละกำลังในมือกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย
เดิมทีธรรมราชากุมารมารก็ถูกฉินอ๋องซัดหมัดเดียวจนบาดเจ็บสาหัส เพราะหวาดระแวงอีกฝ่ายจึงไม่กล้าทุ่มกำลังเต็มที่ ครั้นต้องเผชิญการโจมตีสุดกำลังของหูเต๋อฮั่น เขาฝืนต้านได้เพียงไม่กี่กระบวนท่าก็ทนไม่ไหว ถูกหูเต๋อฮั่นซัดฝ่ามือเข้าใส่หน้าอกครั้งแล้วครั้งเล่า กระอักเลือดเป็นหมอก ร่างลอยถอยหลังไปด้วยความเร็วสูง
“กลับไปหาแม่เจ้าเถอะ! ไอ้สารเลว ตายเสีย!”
ธรรมราชากุมารมารที่เพิ่งกลับมามีสติได้ไม่นานถูกหูเต๋อฮั่นยั่วโมโหอีกครั้ง หลังตั้งหลักมั่นคง เขาก็จ้องหูเต๋อฮั่นด้วยแววตาเปี่ยมจิตสังหาร เช็ดคราบเลือดที่มุมปาก สีหน้าค่อย ๆ บ้าคลั่งขึ้น มือทั้งสองประสานมุทราอยู่หน้าอกอย่างรวดเร็ว จนเหลือเพียงเงาพร่า
“แย่แล้ว! เขาจะใช้วิชาลับ!”
หูเต๋อฮั่นหรี่ตาลง ภาพเช่นนี้คุ้นตาเขาเหลือเกิน นี่ไม่ใช่ท่าร่ายวิชาลับของธรรมราชากุมารมารแล้วจะเป็นอะไรไปได้? ครู่ต่อมาเขาก็ไม่สนใจจะวางท่าอีก รีบตะโกนบอกฉินอ๋องที่อยู่ข้างกาย
วิชาลับที่ธรรมราชากุมารมารใช้ครั้งนี้สร้างบาดแผลทางใจให้เขาหนักหนาสาหัสเกินไป แม้ครั้งนั้นเขาจะใช้วิชาลับระเบิดกุมารหยินหยางของอีกฝ่ายได้ แต่ตัวเขาเองก็เหลือเพียงลมหายใจรวยริน ต้องซ่อนตัวในสุสานบรรพชนของตระกูลหนึ่งเพื่อพักฟื้นนานกว่ายี่สิบปีจึงกลับมาเป็นปกติ
อู่ตี้ ฉินอ๋องไม่ได้รีบร้อนลงมือ เพียงหรี่ตาเล็กน้อย มองธรรมราชากุมารมารร่ายท่าต่อไป