“น้องสิบแปด เรียกผิดแล้ว ตอนนี้เจ้ายังไม่ใช่ฮ่องเต้”
อู่ตี้มองอู่ลี่หมิงที่เริ่มกำเริบเสิบสาน รัศมีสีทองศักดิ์สิทธิ์ยังคงแผ่ออกจากร่าง เขาส่ายหน้าอย่างเฉยชา พลางไม่ลืมแก้คำพูดผิด ๆ ของอู่ลี่หมิง
“ฮึ! ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย เช่นนั้นเราก็จะสนองให้!”
เมื่อถูกอู่ตี้แก้คำพูด สีหน้าอู่ลี่หมิงก็มืดครึ้มลงทันที
เขาพบว่าพี่สี่คนนี้ช่างหัวทึบเสียจริง ตอนนี้ฉันแข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว จะปล่อยให้ฉันเสวยสุขก่อนสักหน่อยไม่ได้หรือไง?
จากนั้นเขายกสองมือขึ้นฟ้า พลังปราณทั่วร่างพลันปะทุขึ้น ไอปีศาจที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างยิ่งรวดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ร่างกายก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ร่างที่เดิมก็พองโตจนสูงสามเมตรอยู่แล้ว ยังคงขยายต่อไป
สามเมตร สี่เมตร ห้าเมตร...สิบเมตร...ยี่สิบเมตร...สามสิบเมตร...
“เฮ้ย! นี่มันตัวอะไรกัน?! พ่อของอุลตร้าแมนหรือไง?”(⊙o⊙)
หวงจวิ้นเซิงที่หมอบอยู่บนพื้นเห็นร่างของเซียงอ๋องสูงขึ้นไปหลายสิบเมตร ก็ถึงกับตะลึงงัน
ที่สำคัญคือร่างสูงหลายสิบเมตรขนาดนั้น แต่เสื้อคลุมมังกรทองสี่เล็บสีดำบนตัวกลับไม่ฉีกขาดเลย
เสื้อผ้านี่ทำจากอะไรกัน คุณภาพดีเกินไปแล้วมั้ง?
“เฮ้ย!”
“นี่มัน...”
อย่าว่าแต่หวงจวิ้นเซิงเลย แม้แต่ฟางถงที่อยู่ข้างเขาและยอดฝีมือจากสำนักฉินเทียนโดยรอบ ต่างก็เบิกตากว้างจนแทบถลน
พวกเขาเป็นยอดฝีมือที่เข้าสู่ระดับขั้นแล้ว อย่างไรก็สัมผัสได้ลึกซึ้งกว่าคนธรรมดาอย่างหวงจวิ้นเซิงกับฟางถงมาก บัดนี้เซียงอ๋องไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป จะเรียกว่าเทพมารก็ไม่เกินเลย พลังอันน่าสะพรึงกลัวในร่างทำให้พวกเขากังวลว่าองค์ชายฉินอ๋อง ผู้เป็นอันดับสองใต้หล้า จะถูกอีกฝ่ายสังหารในพริบตา