ค่ำคืนมืดมิด ไร้แสงจันทร์และมีลมแรง
ภายในตรอกเล็ก ๆ
“ช่วยด้วย! ปล่อยข้า... พวกเจ้าปล่อยข้าเดี๋ยวนี้...”
“ฮี่ ๆ ๆ... ร้องสิ ยิ่งเจ้าร้องเสียงดัง พวกพี่น้องก็ยิ่งฮึกเหิม...”
“ฮี่ ๆ ๆ นั่นสิ แม่ม่ายพาน ไหน ๆ เจ้าก็เคยปรนนิบัติท่านซีเหมินผู้ยิ่งใหญ่แล้ว ก็ปรนนิบัติพวกพี่น้องบ้างเถิด...”
“ใช่แล้ว มาเล่นกันสักหน่อยเถอะ...”
“อย่านะ อย่า...!”
นักเลงอันธพาลหลายคนกำลังรุมล้อมหญิงผู้หนึ่ง พลางกล่าววาจาลามกหยาบคาย ส่วนหญิงที่ถูกล้อมเอามือทั้งสองข้างกุมคอเสื้อไว้แน่น ยืนหยัดอย่างไม่ยอมก้มหัว ไม่ยอมจำนน
เมื่อมองนักเลงเหล่านั้น แววตาของนางมีทั้งความหวาดกลัวและความดูแคลนอยู่เล็กน้อย
ข้าอยู่กับท่านซีเหมินผู้ยิ่งใหญ่ยังได้กินดีอยู่ดี จะไปอยู่กับพวกยาจกอย่างพวกเจ้าเพื่ออะไรกัน
“เฮ้! นังตัวดี จับนางกดไว้!”
ความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ของหญิงผู้นั้นทำให้หัวหน้าอันธพาลโกรธจัด เขาสั่งลูกน้องสองคนให้กดนางไว้กับกำแพง ก่อนถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมลงมือ
ในจังหวะที่หัวหน้าอันธพาลกำลังจะสัมผัสตัวหญิงผู้นั้น จู่ ๆ ก็มีลมประหลาดพัดวูบขึ้นมา พวกอันธพาลรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ส่วนหญิงที่ถูกกดไว้กลับอ้าปากค้าง ไม่ส่งเสียงออกมาอีกแม้แต่น้อย ได้แต่จ้องมองด้านหลังพวกเขาเขม็ง
หญิงผู้นั้นเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เมื่อครู่ยังไม่มีใครอยู่ตรงนั้น แต่เพียงชั่วพริบตา เงาดำผู้หนึ่งซึ่งสวมชุดพรางตัวและคลุมศีรษะจนเผยให้เห็นเพียงดวงตาสองข้างก็ปรากฏขึ้นด้านหลังพวกอันธพาล ในมือยังถือกระบองอยู่อีกด้วย
ปัง ปัง ปัง!
พวกอันธพาลกำลังจะหันกลับไปเมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของหญิงผู้นั้น ทว่าจู่ ๆ ก็รู้สึกปวดแปลบที่ท้ายทอย ก่อนภาพเบื้องหน้าจะมืดวูบและทรุดลงกับพื้น