“ใต้เท้า! ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ!”
“ใต้เท้า! ว่าง ๆ ก็กลับมาเยี่ยมเยียนบ้างนะ...”
“ใต้เท้า หากข้างนอกอยู่ต่อไม่ไหวก็กลับมา ที่นี่จะเป็นบ้านของท่านตลอดไป...”
“..........”
หลังจากหวงจวิ้นเซิงอยู่ที่อำเภอหวยหย่วนได้สองวัน เขาก็พาลูกพี่ลูกน้องและซิ่วเหนียงออกเดินทาง
ไม่รู้ว่าข่าวแพร่ออกไปได้อย่างไร เดิมทีเขาตั้งใจจะจากไปอย่างเงียบ ๆ ใครจะคิดว่าพอเดินออกจากที่ว่าการอำเภอ ก็เห็นชาวบ้านมายืนเต็มหน้าประตู ทั้งแม่ม่ายสาวงามที่แต่งงานแทนน้องสาว สาวงามขายเต้าหู้จากถนนข้าง ๆ ป้าขายเกี๊ยว ป้าขายซาลาเปา พี่น้องสองคนอย่างจี้ป๋อฉางกับจี้ป๋อชูที่ขายแป้งย่าง... รวมถึงฟ่านชู อดีตสายลับมือฉกาจที่พาหญิงคนรักเก่ามาด้วย โดยในอ้อมแขนของนางยังมีเด็กคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าใช่ลูกชายของเขาหรือไม่... คนเหล่านี้มากันหมด หากไม่ใช่เพราะพวกเขาพูดจาจริงใจ แถมยังมีน้ำตาคลอเบ้า เขาคงสงสัยว่าเจ้าเฒ่าเฉียนเหวยยงเป็นคนจัดฉากพิธีการจอมปลอมนี่ขึ้นมา
แต่ว่า... ผลงานที่เขาทำเพื่ออำเภอหวยหย่วนตลอดสองปีกว่านี้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
แต่เมื่อเห็นชาวบ้านซื่อ ๆ เหล่านี้มาส่งเขาพร้อมน้ำตาคลอ เขาก็ปลื้มใจไม่น้อย หากมีร่มหมื่นประชามาส่งด้วยคงจะดียิ่งกว่า
เขายิ้มอย่างเป็นมิตรและมีเสน่ห์ พลางโบกมืออำลาแม่ม่ายสาวงามกับสาวงามขายเต้าหู้ นี่ช่างเป็นผู้คนที่น่ารักจริง ๆ!
ทว่าเมื่อได้ยินใครบางคนตะโกนว่า “ถ้าข้างนอกอยู่ต่อไม่ไหวก็กลับมา” เขาก็ไม่พอใจขึ้นมา
เขาเหลือบมองคนที่ตะโกนประโยคนั้นอย่างเงียบ ๆ แล้วจดจำใบหน้าขี้เหร่ของอีกฝ่ายไว้ในใจ