บทสนทนานี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องจัดงานแต่ง แต่ก็คล้ายมีความหมายลึกซึ้งกว่านั้นซ่อนอยู่
แต่เมิ่งอู๋ไม่ได้ถามต่อ
เธอดูเหมือนไม่ได้คิดอะไรเลย
ฮั่วเซียวเองก็ไม่ได้คิดอะไร
ที่จริงหลังพูดประโยคนั้นออกไป เขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ทั้งสองเริ่มล้างหน้าล้างตา พอถึงตอนนี้เมิ่งอู๋ก็เริ่มเกร็ง ไม่ว่าก่อนหน้านี้ทั้งคู่จะเคยใกล้ชิดกันแค่ไหน ก็ยังนับว่าไม่คุ้นเคยกันอยู่ดี
แต่คนที่ไม่คุ้นเคยกันสองคนกลับแต่งงานกันเสียแล้ว
เมิ่งอู๋อดกลั้นไม่พูดอะไร จนกระทั่งถึงเวลาเข้านอน เมื่อเห็นฮั่วเซียวหยิบผ้าห่มออกมาปูบนพื้น ร่างสูงใหญ่ของเขาที่นั่งยองอยู่บนพื้นยังดูเป็นก้อนใหญ่โต ทว่าท่าทางกลับคล่องแคล่วชำนาญ
เธอนั่งอยู่ริมเตียง อยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก รู้สึกลังเลอยู่บ้าง
“ผมปิดไฟแล้วนะ” ฮั่วเซียวจัดที่นอนบนพื้นเสร็จก็เอ่ยขึ้น
เมิ่งอู๋ตอบว่าดี แล้วมุดเข้าไปนอนใต้ผ้าห่ม
“พรุ่งนี้เช้าผมจะตื่นตอนตีห้า ต้องไปฝึกตอนเช้า กว่าจะกินมื้อเช้าก็เจ็ดโมงกว่า ผมจะไปเอาจากโรงอาหารกลับมาให้” ฮั่วเซียวเริ่มบอกเรื่องของวันพรุ่งนี้ เขาลาหยุดมาหลายวัน มีงานค้างสะสมไม่น้อย เพียงแต่สองวันนี้ยังไม่มีเวลาจัดการ
“อืม ดี”
“เพื่อนบ้านแถวนี้ต้องมาหาคุณแน่ ถ้าคุยกันถูกคอก็คุยไป ถ้าคุยกันไม่ถูกคอก็ไม่ต้องไปสนใจ มีผมอยู่ทั้งคน” ฮั่วเซียวยังคงไม่วางใจ
นิสัยของเมิ่งอู๋อ่อนแอเกินไปหน่อย เขาจึงเป็นห่วงอยู่เสมอว่าเธอจะถูกคนรังแก
“ได้” เมิ่งอู๋รับคำอีกครั้ง
หลังจากนั้นก็ดูเหมือนไม่มีอะไรจะพูดต่อแล้ว
เงียบไปครู่หนึ่ง เมิ่งอู๋รู้สึกอึดอัดจนไม่อาจข่มตาหลับ ฮั่วเซียวฟังเสียงลมหายใจของเธอแล้วก็หลับไม่ลงเช่นกัน ทั้งยังนึกถึงเรื่องบางอย่างที่ไม่ควรนึกขึ้นมาอีก
คืนนั้นแม้เขาจะถูกวางยา แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นเขาจำได้ชัดเจนทุกอย่าง
เรือนร่างของเมิ่งอู๋ขาวมาก
นุ่มอุ่น ละเอียดลื่น
ก่อนหน้านี้ฮั่วเซียวเคยอ่านนิยายที่บรรยายว่าผิวพรรณดุจหยกมันแพะ เขามักคิดว่าเป็นคำเปรียบเปรยเกินจริง แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่า บางทีนั่นอาจเป็นการบรรยายตามจริง