“ไม่เป็นไร แค่อาการคลื่นไส้จากการตั้งครรภ์” เมิ่งอู๋เอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่าเล็กน้อย
เรื่องอาการคลื่นไส้จากการตั้งครรภ์ แน่นอนว่านางแสร้งทำขึ้นมา ด้วยสถานะผู้มีพลังพิเศษของนาง ปฏิกิริยาแบบที่คนทั่วไปมีเช่นนี้ นางไม่มีทางเกิดขึ้นได้
แต่ถึงอย่างไรก็ต้องแสดงท่าทีให้เหมือนสักหน่อย ให้ฮั่วเซียวค่อย ๆ เคยชินกับเรื่องที่นางตั้งครรภ์
สิ่งที่ได้มาง่ายเกินไป คนเรามักไม่รู้จักทะนุถนอม
ยามนี้นางยิ่งลำบาก ภายหน้าฮั่วเซียวก็ยิ่งให้ความสำคัญกับนาง
“เป็นข้าที่ละเลยไป ครั้งหน้าข้าจะหลีกเลี่ยงอาหารทะเล” ฮั่วเซียวกล่าว เขารู้เรื่องอาการคลื่นไส้จากการตั้งครรภ์อยู่แล้ว แต่แต่ละคนมีปฏิกิริยาไม่เหมือนกัน จึงไม่ได้คาดคิดถึงเรื่องนี้
แต่แถวชายทะเลมีอาหารทะเลมากที่สุด ทั้งยังมีให้กินทุกวัน เลี่ยงไม่พ้น เขาคิดแผนได้อย่างรวดเร็ว พรุ่งนี้จะฝากคนเตรียมของสำหรับทำอาหารไว้ที่บ้าน เช่นนี้เมิ่งอู๋อยากกินอะไรก็จะสะดวกขึ้น
ฮั่วเซียวไม่ยอมปล่อยมือ โอบเมิ่งอู๋เข้าไปนั่งในบ้านให้เรียบร้อยเสียก่อน จึงค่อยคลายมือออก
เขาจัดการเก็บปลาที่จับมาได้อย่างคล่องแคล่ว โชคดีที่ยังมีมันฝรั่งผัดเหลืออยู่จานหนึ่ง เขายกทุกอย่างไปวางตรงหน้าเมิ่งอู๋
“กินนี่ก่อน”
เมิ่งอู๋รับคำ บรรยากาศที่เพิ่งผ่อนคลายลงได้ไม่นานกลับมีความกระอักกระอ่วนแปลก ๆ แทรกขึ้นมาอีก ฮั่วเซียวทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว ต่อไปก็ต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เรื่องเช่นนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องเคยชิน
กินข้าวเสร็จ ช่วงบ่ายฮั่วเซียวยังต้องไปฝึกซ้อม ในค่ายทหารก็เป็นเช่นนี้ นอกจากเวลากินอาหารสามมื้อกับเวลานอนแล้ว เวลาที่เหลือล้วนเป็นการฝึกซ้อมทั้งสิ้น
รอจนกลับมาในช่วงบ่าย เขาก็เริ่มช่วยเมิ่งอู๋ปลูกผัก
เมิ่งอู๋ไปยืมเมล็ดพันธุ์จากบ้านเพื่อนบ้านมาจำนวนไม่น้อย ตอนนี้ฮั่วเซียวพรวนดินเรียบร้อยแล้ว นางจึงค่อย ๆ หยอดเมล็ดลงไปทีละหลุมอย่างตั้งใจ
เพื่อนบ้านใช้เวลาทั้งวันทำความรู้จักกับเมิ่งอู๋ จนเริ่มสนิทสนมกันแล้ว ยิ่งช่วงนี้กำลังอยากรู้อยากเห็นเรื่องของนาง พอกินมื้อเย็นเสร็จก็พากันมามุงดูฮั่วเซียวทำงาน ต่างคนต่างส่งเสียงอุทานด้วยความประหลาดใจ กลับไปก็เริ่มพูดคุยกับคนในครอบครัว